Dr Mohamed Azam Mohamed Adil

Dr Mohamed Azam Mohamed Adil

Assoc. Prof. Dr. Mohamed Azam Mohamed Adil is Deputy CEO of the International Institute of Advanced Islamic Studies (IAIS) Malaysia.

Email: [email protected]

PERSOALAN mengenai Rang Undang-Undang (RUU) 355 sekali lagi dibangkitkan dalam Dewan Rakyat pada 22 Julai lalu. Dalam soalan lisan Datuk Dr Hasan Bahrom (PH-Tampin) mengenai statusnya, Timbalan Menteri di Jabatan Perdana Menteri (Hal Ehwal Agama), Ahmad Marzuk Shaary, memaklumkan ia memerlukan pertimbangan dan penelitian menyeluruh agar tidak bercanggah dengan peruntukan dalam Perlembagaan Persekutuan.

Bagi mengimbau kembali RUU 355 ini, cadangan meminda Akta Mahkamah Syariah (Bidang Kuasa Jenayah) 1965 (Pindaan 1984) (Akta 355) diusulkan Datuk Seri Abdul Hadi Awang (PAS-Marang) di Persidangan Dewan Rakyat pada 26 Mei 2016 dengan mencadangkan hukuman mengikut hukum syarak kecuali hukuman mati dan kemudian ditangguhkan ke sidang Dewan Rakyat berikutnya.

Pada 24 November 2016 pula, Ahli Parlimen Marang itu mengemukakan pindaan kepada usul pertama dibuat pada 26 Mei dengan mencadangkan hukuman denda RM100,000, penjara 30 tahun dan sebat 100 kali serta pindaan usul itu ditangguhkan.

Pada 6 Mei 2017 pula, usul itu dicadangkan semula dengan lebih mendalam Ahli Parlimen Marang dan diperjelaskan oleh Datuk Takiyuddin Hassan (PAS-Kota Bharu) tetapi tidak dibahaskan kerana Dewan Rakyat menangguhkan usul berkenaan untuk dibahaskan ke persidangan berikutnya. Hingga kini RUU 355 belum dibahaskan.

Perlu dinyatakan tujuan RUU 355 dibuat adalah untuk meningkatkan bidang kuasa Mahkamah Syariah yang terhad, iaitu denda RM5,000 sahaja atau tiga tahun penjara atau/dan sebat enam kali kepada bidang kuasa lebih mengikut Syariah kecuali hukuman bunuh.

Dalam perbincangan akademik, cadangan meningkatkan bidang kuasa Mahkamah Syariah banyak diperbahaskan dalam wacana dan seminar, bahkan juga dalam penulisan. Sebagai contohnya, Allahyarham Prof Dr Ahmad Ibrahim ketika hayatnya menyuarakan perkara sama.

Apakah RUU 355 ini bercanggah dengan peruntukan dalam Perlembagaan Persekutuan? Bagi menjawab persoalan ini, kita perlu meneliti peruntukan dalam Perlembagaan Persekutuan yang memperuntukkan bidang kuasa jenayah Islam yang begitu terhad, yang hanya meliputi enam kategori.

Ia membabitkan kesalahan matrimoni seperti menganiayai isteri dan tidak taat kepada suami; berhubung seks (zina, khalwat, sumbang dan melacur) serta kesalahan berhubung minuman keras (menjual dan membeli arak).

Selain itu, kesalahan berhubung aspek kerohanian sebagai seorang Islam seperti gagal menunaikan solat Jumaat bagi lelaki, enggan bayar zakat dan fitrah serta dan tidak menghormati bulan Ramadan dengan tidak berpuasa; kesalahan berhubung pertukaran agama (tidak melaporkan dan mendaftar masuk atau keluar daripada agama Islam) serta pelbagai kesalahan lain yang tidak termasuk dalam kategori berkenaan.

Bagi kesalahan jenayah umum lain seperti mencuri, merompak, merogol dan membunuh, peruntukan bagi keseksaan boleh didapati dalam Kanun Keseksaan dan bidang kuasa mahkamah dianugerahkan kepada Mahkamah Sivil. Kesalahan ini sudah disenaraikan di bawah Jadual Kesembilan, Senarai I - Senarai Persekutuan.

Justeru, Dewan Undangan Negeri (DUN) tidak boleh membuat undang-undang tersenarai di bawah Senarai Persekutuan kecuali Senarai Bersama. Ini dapat dilihat apabila berlaku pertikaian dalam kes liwat. Ini kerana terdapat dua peruntukan bertindih dalam kesalahan liwat. Kesalahan liwat diperuntukkan dalam Kanun Keseksaan dan Akta/Enakmen Kesalahan Jenayah Syariah.

Dalam membincangkan pelaksanaan undang-undang jenayah syariah di negara ini, ia mesti meliputi undang-undang hudud, qisas (termasuk diyat) dan takzir. Undang-undang jenayah Islam bukan sekadar hudud sahaja.

Dalam RUU 355 itu, cadangan meningkatkan hukuman jenayah syariah tidak boleh terkeluar daripada peruntukan dalam Perlembagaan Persekutuan.

Memandangkan sebahagian kesalahan terletak di bawah hukuman hudud dan qisas terdapat dalam Kanun Keseksaan seperti membunuh, mencuri serta mencederakan tubuh badan, Mahkamah Syariah tidak diberi bidang kuasa untuk menjatuhkan hukuman bunuh, potong tangan pencuri dan menghukum pesalah mencederakan orang lain kerana ia terletak di bawah bidang kuasa Mahkamah Sivil.

Dalam kesalahan hudud seperti zina bagi orang muhsan (berkahwin) yang dihukum dengan hukuman rejam hingga mati, Mahkamah Syariah tidak boleh melaksanakan hukuman ini kerana mengambil bidang kuasa Mahkamah Sivil.

Maka, Mahkamah Syariah hanya boleh menjatuhkan hukuman 100 kali sebatan sahaja yang dibenarkan ke atas penzina sama ada muhsan atau ghair muhsan sekiranya RUU 355 diluluskan. Malah Parlimen bagi Wilayah Persekutuan perlu meminda Akta Jenayah Syariah dan DUN bagi negeri-negeri perlu meminda Enakmen Jenayah Syariah bagi meningkatkan bidang kuasa diberi dalam Akta 355 setelah diluluskan di Parlimen.

Dalam konteks undang-undang jenayah Islam yang sedang terpakai di negara ini, kebanyakan kesalahan hudud sudah termaktub dalam undang-undang jenayah syariah di negeri. Cuma, hukuman dikenakan bersifat takzir kerana itu sahaja bidang kuasa diberikan dalam undang-undang. Dari segi beban pembuktian, ia mengguna pakai kriteria seperti dalam undang-undang hudud.

Melihat keadaan semasa dan mengambil kira kekangan Perlembagaan Persekutuan, Kanun Keseksaan, politik semasa dan kemajmukan masyarakat Malaysia, undang-undang jenayah Syariah hanya boleh dilaksanakan ke atas orang Islam serta di Mahkamah Syariah.

Bagi memungkinkan RUU 355 menjadi kenyataan, pindaan Perlembagaan dan undang-undang sedia ada seperti Kanun Keseksaan dan Undang-undang Jenayah Syariah di negeri yang membabitkan bidang kuasa persekutuan dan negeri perlu dihalusi.

Di samping bidang kuasa dalam perkara sivil, Parlimen melalui Perlembagaan Persekutuan memperuntukkan kesalahan di bawah bidang kuasa Mahkamah Syariah.

Jadual Kesembilan, Butiran 1, Senarai II – Senarai Negeri, menganugerahkan bidang kuasa jenayah Syariah hanya ke atas orang Islam dan hanya terhad kepada kesalahan dilakukan orang Islam yang bertentangan dengan ajaran Islam dan mengadakan hukuman terhadap kesalahan berkenaan.

Hasrat RUU 355 adalah untuk meningkatkan bidang kuasa Mahkamah Syariah seluruh negara yang sekian lama 'dianakitirikan.'

RUU 355 tidak mengambil bidang kuasa Mahkamah Sivil mahupun hak orang bukan Islam. RUU 355 tidak memungkinkan undang-undang jenayah syariah dapat dilaksanakan sepenuhnya kerana ia masih tertakluk peruntukan dalam Perlembagaan Persekutuan dan Kanun Keseksaan kecuali dipinda Parlimen.

Penulis adalah Timbalan Ketua Pegawai Eksekutif, Institut Kajian Tinggi Islam (IAIS) Malaysia

Source: https://www.bharian.com.my/rencana/muka10/2020/07/715517/ruu-355-tingkat-bidang-kuasa-mahkamah-syariah

 

 

Pelancaran Sambutan 50 tahun Rukun Negara oleh YAB Tan Sri Muhyiddin Yaasin, Perdana Menteri pada 9 Julai 2020 yang lalu sangat tepat pada masanya. Ia kerana, 50 tahun yang lalu perisytiharan Rukun Negara dibuat oleh DYMM Yang di-Pertuan Agong ke IV, Almarhum Sultan Terengganu pada 31 Ogos 1970 selepas setahun negara menyaksikan tragedi berdarah pada 13 Mei 1969. Sejarah hitam inilah yang menyebabkan Parlimen digantung dan sebuah kerajaan Majlis Gerakan Negara (Mageran) dibentuk. 50 tahun perjalanan Rukun Negara ada pasang surutnya walaupun lima prinsipnya tertera di sekolah, pejabat kerajaan dan tempat awam.

Pentingnya Rukun Negara ini ialah kerana ia merupakan satu deklarasi yang membawa cita-cita Malaysia ke arah: 1) Mencapai perpaduan yang lebih erat; 2) Memelihara satu cara hidup demokratik; 3) Mencipta satu masyarakat adil di mana kemakmuran negara dapat dinikmati bersama secara adil dan saksama; 4) Menjamin satu cara liberal terhadap tradisi kebudayaan yang kaya dan pelbagai corak; dan 5) Membina satu masyarakat progresif dengan penggunaan sains dan teknolgi moden.

Justeru bagi mencapai cita-cita tersebut, 5 prinsip Rukun Negara: 1) Kepercayaan kepada Tuhan; 2) Kesetiaan kepada Raja dan Negara; 3) Keluhuran Perlembagaan; 4) Kedaulatan Undang-undang; dan 5) Kesopanan dan Kesusilaan, menjadi tunjang dan dasar negara Malaysia yang berbilang bangsa dan agama.

Relevannya Rukun Negara sehingga hari ini ialah ia mendokong tiga cita-cita utama:

Pertama: perpaduan yang lebih erat di kalangan rakyat Malaysia. Ini penting kerana latar belakang sejarah pembentukan negara Malaysia yang melalui beberapa cabaran dan halangan. Penolakan pembentukan Malayan Union pada tahun 1946 oleh Raja-raja Melayu dan etnik Melayu telah mengekalkan status quo pribumi walaupun ia tidak mendapat sambutan dari kalangan bukan pribumi. Hasilnya, ia diganti dengan Persekutuan Tanah Melayu pada tahun 1948. Selepas itu, suara-suara tuntutan kepada kemerdekaan begitu kuat dan lantang tetapi penjajah memberi satu pra syarat bahawa kemerdekaan hanya akan diberi sekiranya semua etnik dapat ‘bekerjasama’ dalam pembentukan Persekutuan Tanah Melayu yang merdeka. Dengan hubungan erat dan toleransi antara kaum yang menyaksikan semangat give and take, negara bebas dari penjajah Inggeris pada 31 Ogos 1957.

Pembentukan negara Malaysia dengan kemasukan Sabah, Sarawak dan Singapura pada tahun 1963 menyaksikan kewujudan lebih ramai etnik dan agama. Mungkin Singapura tidak berbeza dengan Pulau Pinang dan bandar-bandar besar di Barat Semenanjung Malaysia yang menyaksikan penduduk majoriti etnik Cina, tetapi pelbagai etnik dan suku datangnya dari Sabah dan Sarawak. Justeru kerana mahukan identiti dan hak negeri mereka dikekalkan, perjanjian 20 perkara untuk Sabah dan Sarawak telah dimetraikan dan sebahagian besarnya dimasukkan dalam Perlembagaan Persekutuan. Kini Laut Cina Selatan yang memisahkan warga Semenanjung dan Sabah & Sarawak mesti dipadurapatkan untuk membentuk bangsa Malaysia. Maka Rukun Negara merupakan platform penting membentuk perpaduan erat yang dimaksudkan itu.

Kedua: Memandangkan jurang ekonomi yang agak jauh antara penduduk pribumi dan ‘pendatang’, timbul irihati dan prasangka buruk antara keduanya. Sehingga penduduk pribumi dipandang hina dan rendah oleh golongan ‘pendatang” menyebabkan berlaku rusuhan, kacaubilau dan pertumpahan darah pada 13 Mei 1969. Bagi mengurangkan jurang perbezaan antara golongan kaya dan miskin supaya kekayaan negara dapat dikecapi secara adil dan saksama, Dasar Ekonomi Baru (DEB) Pertama diperkenalkan bagi maksud ini.

Ketiga: Perlembagaan Persekutuan yang merupakan dokumen dan undang-undang tertinggi negara seperti yang termaktub dalam Perkara 4(1) tidak akan bermakna kalau keluhuran Perlembagaan itu tidak diamati. Ia perlu dipertahankan oleh semua rakyat Malaysia bagi mencegah sesetengah pihak yang mengambil sikap pilih kasih dalam pelaksaan undang-undang. Ini bertepatan dengan Perkara 8 (1) Perlembagaan Persekutuan yang memberi hak kesamarataan kepada setiap individu.

Mungkin ramai yang bertanya, kenapa sambutan 50 tahun Rukun Negara diadakan. Ini kerana masih ramai lagi warga Malaysia yang tidak kuat jatidirinya. Peristiwa yang kurang enak didengar seperti mengebarkan jalur gemilang secara terbalik, pengubahsuaian Jata Negara dan beberapa isu lain mencerminkan rendahnya semangat patriotisme sesetengah warga Malaysia.

Justeru itu, terdapat usaha oleh beberapa pertubuhan dan organisasi yang mencadangkan agar Rukun Negara dimasukkan sebagai mukaddimah Perlembagaan Persekutuan. Sebenarnya, usul ini pernah diutarakan oleh Allahyarham Prof Syed Hussein Al-Attas pada Februari 1971 dan dihidup kembali beberapa tahun yang lalu tetapi ia tidak menjadi kenyataan sehingga kini.

Bagi mereka yang menyokong Rukun Negara dimasukkan sebagai mukadimah Perlembagaan Persekutuan kerana buat masa ini, Perlembagaan kita tidak mempunyai mukadimah walaupun majoriti Perlembagaan negeri-negeri mempunyainya. Hakikatnya, dunia menyaksikan 160 dari 193 negara mempunyai mukadimah atau dikenali sebagai preamble dalam perlembagaan mereka. Malah Sahifah Madinah yang merupakan Perlembagaan Bertulis pertama dalam sejarah dunia pun mempunyai mukadimah. Sahifah Madinah yang mempunyai 47 fasal bukanlah wahyu yang diturunkan oleh Allah tetapi kandungannnya bersifat universal dan relevan sehingga hari ini. Masyarakat Madinah tanpa mengira latar belakang kabilah dan agama sama-sama bersatu padu memastikan negara Madinah selamat, maju, makmur dan aman damai.

Walaupun begitu, ada pihak yang berhujah menolak keperluan memasukkan Rukun Negara sebagai mukadimah kerana kekaburan sifat yang hendak diterima pakai. Justeru terdapat tiga sifat mukadimah: sifat ideal yang bertujuan untuk menyatupadukan rakyat pelbagai etnik dan agama; sifat tafsiran yang membantu mentafsir perkara-perkara yang terkandung dalam Perlembagaan; dan sifat substantif yang mengesahkan undang-undang.

Bagi yang menyokong kemasukkan Rukun Negara ke dalam Perlembagaan Persekutuan berhujah bahawa ia tidak akan mengurangkan mana-mana peruntukan dalam Perlembagaan. Ini kerana semua Perkara yang terkandung di dalamnya mempunyai kaitan antara satu sama lain. Membaca peruntukan dalam Perlembagaan tidak boleh dibuat secara berasingan kerana ia bersifat menyeluruh. Ia tidak akan menghapuskan beberapa Perkara penting seperti Perkara 3(1) yang memberi keutamaan kepada agama Islam. Ia juga tidak akan menghapuskan hak keistimewaan orang Melayu dan bumiputra Sabah dan Sarawak dalam Perkara 153, Bahasa Melayu yang termaktub dalam Perkara 152, hak dan keistimewaan Raja-raja Melayu melalui Majlis Raja-raja dalam Perkara 38.

Mukadimah dalam Perlembagaan lazimnya menekankan nilai–nilai sejagat dan unsur-unsur tempatan. Kerana itu, ia tidak akan merungkai inti pati kandungan dalam Perlembagaan itu sendiri. Keutamaan kepada nilai-nilai dan unsur-unsur tempatan tetap kekal dan tidak akan luntur dengan kemasukan Rukun Negara sebagai mukadimahnya.

Meskipun begitu, ia memerlukan kepada perbincangan lanjut supaya semua pihak dapat memahami tujuan sebenarnya. Apapun keputusannya, natijah asal Rukun Negara perlu dikembalikan kerana falsafah yang terkandung di dalamnya merupakan tunjang perpaduan kaum dan keharmonian sosial yang berbilang kaum dan agama di Malaysia.

-BebasNews

PROFESOR Madya Dr. Mohamed Azam Mohamed Adil dilantik sebagai Timbalan Ketua Pegawai Eksekutif di International Institute of Advanced Islamic Studies (IAIS) Malaysia pada 1 April 2013.

Source: https://bebasnews.my/?p=40123

 

 

Dalam kalender, Sabtu pertama dalam bulan Jun, negara kita menyambut ulang tahun keputeraan Yang di-Pertuan Agong (YDA). Walau bagaimanapun, dalam dua tahun kebelakangan ini sambutan keputeraan YDA dibuat dalam bulan September kerana tarikh asalnya jatuh dalam bulan Ramadhan. Pada tahun ini, tarikh asal hari keputeraan YDA ialah pada hari Sabtu 6 Jun 2020 tetapi dipinda pada 8 Jun 2020. YDA sekarang, Al-Sultan Abdullah Ri’ayatuddin Al-Mustafa Billah Shah ibni Almarhum Sultan Haji Ahmad Shah Al-Musta’in Billah telah dipilih oleh Raja-raja Melayu dalam satu mesyuarat khas Majlis Raja-Raja Melayu (MRR) sebagai YDA ke 16 pada 24 Januari 2019 selepas 9 hari ditabalkan sebagai Sultan Pahang menggantikan ayahanda baginda, Almarhum Sultan Haji Ahmad Shah Al-Musta’in Billah yang gering ketika itu. Baginda telah mengangkat sumpah jawatan sebagai YDA pada 31 Januari 2019.

Jawatan YDA merupakan satu-satunya jawatan unik dalam dunia. Ini kerana, YDA dipilih oleh MRR dari kalangan sembilan Raja-Raja Melayu bagi satu tempoh lima tahun. Maka seseorang Sultan yang dipilih sebagai YDA tidak boleh memegang jawatan seumur hidup sebagaimana raja-raja lain yang wujud di dunia. Sebagai contoh, Permaisuri Elizabeth di United Kingdom merupakan pemerintah beraja yang paling lama bersemayam di atas takhta sehingga kini.

Hakikatnya, institusi YDA lahir dari kemerdekaan Tanah Melayu. Sebelum itu, tidak wujud satu institusi beraja di peringkat persekutuan. Hanya terdapat sembilan Sultan/Raja yang diiktiraf sehingga sekarang. Seperti yang disebut sebelum ini, salah seorang daripada Sultan/Raja akan dipilih oleh baginda-baginda tuanku untuk menjadi YDA bagi tempoh lima tahun. YDA boleh meletak jawatan. Sejarah juga telah menyaksikan satu-satunya YDA, Sultan Muhammad V YDA ke 15 yang menaiki takhta pada 13 Disember 2016 meletak jawatan pada 6 Januari 2019. Menurut Perkara 32(3) Perlembagaan Persekutuan, YDA boleh boleh meletak jawatan pada bila-bila masa dengan menghantar surat perletakan jawatan kepada MRR. YDA juga boleh dilucutkan jawatannya oleh MRR. Seseorang Sultan yang dipilih menjadi YDA akan terlucut jawatannya sekiranya baginda tidak lagi menjadi Sultan/Raja di negeri berkenaan.

Institusi YDA sangat siknifikan bagi rakyat Malaysia kerana ia merupakan satu institusi yang disanjung tinggi dan memain peranan penting dalam kestabilan politik, ekonomi dan sosial negara. Institusi YDA bukanlah satu institusi yang hanya bersifat ceremonial dan rubber stamp. Ia merupkan satu institusi yang tertinggi tubuhkan oleh pembuat Perlembagaan bagi mengetuai Persekutuan Malaysia. Menurut Perkara 32 (1) Perlembagaan Persekutuan, YDA adalah Ketua Tertinggi (Supreme Head) bagi Persekutan Malaysia yang kedudukannya mengatasi semua orang lain di Persekutuan Malaysia. YDA tidak boleh didakwa di mana-mana mahkamah kecuali di Mahkamah Khas yang diwujudkan di bawah Bahagian XV Perlembagaan Persekutuan.

Kewujudan institusi YDA dan MRR berperanan sebagai juruaudit tambahan dari segi perlembagaan. Malah ternyata, ada bukti dalam Laporan Suruhanjaya Reid, kewujudan YDA dan MRR adalah sebagai penjaga Perlembagaan Persekutuan, pelindung kepada hak-hak baginda-baginda, mempertahankan agama Islam, Bahasa Melayu, keistimewaan orang Melayu dan hak kewarganegaraan orang bukan Melayu.

Fungsi dan Peranan Yang di-Pertuan Agong

Malaysia mewarisi sistem pemerintahan Raja berperlembagaan dan demokrasi berparlimen dari sistem Westminster dari England. Dalam menjalankan tugas, YDA dikehendaki mendengar nasihat Perdana Menteri. Baginda tidak diberi kuasa secara Perlembagaan menjalankan tugas sesuka hati. Ini dapat dilihat dalam Perkara 40 (1) (1A) Perlembagaan Persekutuan di mana YDA dikehendaki bertindak mengikut nasihat Perdana Menteri kecuali dalam perkara-perkara yang disebut dalam Perlembagaan Persekutuan.

YDA adalah ketua negara tetapi bukan ketua badan eksekutif. Kuasa eksekutif yang diberi kepada baginda adalah terhad tertakluk kepada peruntukan undang-undang yang diberi dan yang diperuntukkan dalam Jadual Kedua, Perlembagaan Persekutuan (Perkara 39). Namun begitu, YDA boleh menggunakan budibicara baginda, melantik Perdana Menteri mengetuai kabinet (Perkara 43(1)). Walau bagaimanapun, dalam melantik seseorang Perdana Menteri, YDA hendaklah memastikan individu yang dilantik itu mendapat kepercayaan majoriti perwakilan dalam Dewan Rakyat di Parlimen (Perkara 43 (2) (a)). Hal ini dapat dilihat dalam perlantikan Perdana Menteri Kelapan Tan Sri Muhyiddin Yasin apabila Perdana Menteri Ketujuh Tun Mahathir Mohamad meletak jawatan dan tertumbangnya kerajaan Pakatan Harapan. Meskipun pada pengamatan ramai bahawa majoriti perwakilan Dewan Rakyat yang diperolehi oleh Tan Sri Muhyiddin Yasin adalah tipis, tetapi pada menjalankan budibicara baginda YDA dalam melantik seseorang sebagai Perdana Menteri, baginda tuanku yakin ia mendapat sokongan majoriti ahli Dewan Rakyat.

Selepas melantik Perdana Menteri, YDA hendaklah atas nasihat Perdana Menteri melantik jemaah menteri dari kalangan ahli Parlimen sama ada dari kalangan ahli Dewan Rakyat atau Dewan Negara (Perkara 38 (2) (b)).

Menurut Perkara 43 (4) Perlembagaan Persekutuan, jika Perdana Menteri hilang sokongan majoriti ahli Dewan Rakyat, kecuali atas permintaannya kepada YDA untuk membubar Parlimen, Perdana Menteri hendaklah meletak jawatan dari Kabinet. Ini dapat dilihat bila mana Tun Mahathir meletak jawatan Perdana Menteri ketujuh pada 24 Februari 2020 setelah beliau mendapati bahawa beliau telah hilang sokongan majoriti ahli Dewan Rakyat pada masa itu.

Apabila Perdana Menteri didapati tidak mendapat sokongan majoriti ahli Dewan Rakyat dan tidak mahu meletakkan jawatan, undi tidak percaya kepada beliau boleh dibuat di Dewan Rakyat. Sekiranya undi tidak percaya menunjukkan bahawa Perdana Menteri tidak lagi mendapat sokongan majoriti ahli Dewan Rakyat, Perdana Menteri hendaklah meletak jawatan dan menasihati YDA untuk membubarkan Parlimen. YDA boleh atau tidak, mengikut budibicara baginda membubarkan Parlimen.

YDA tidak mempunyai kuasa memecat Perdana Menteri tetapi Perdana Menteri mempunyai kuasa memecat menteri kabinet. Pemecatan boleh dibuat dengan surat dikeluarkan oleh Perdana Menteri dengan memaklumkannya kepada YDA tanpa perlu kepada perkenan YDA (rujuk kes Dato’ Seri Anwar Ibrahim lwn Perdana Menteri [1995] 5 MLJ 193).

Begitu juga, apabila Perdana Menteri meletak jawatan, seluruh anggota kabinetnya juga akan terungkai. Ini kerana, Perdana Menteri adalah ketua kabinet dan kabinet dilantik oleh YDA untuk menasihati baginda dalam menjalankan tugas-tugas baginda. Kabinet secara kolektifnya bertanggung jawab kepada Parlimen (Perkara 40 (1) (2) (a) dan (3)).

Tertakluk kepada Perkara 43 (4) Perlembagaan Persekutuan, ahli kabinet selain Perdana Menteri hendaklah memegang jawatan selagi dikehendaki oleh YDA (shall hold office during the pleasure of the YDA), kecuali jawatan seseorang ahli kabinet itu ditarik balik oleh YDA atas nasihat Perdana Menteri. Walau bagaimanapun, seseorang ahli kabinet pada bila-bila masa boleh meletak jawatan.

Tetapi sebelum seseorang ahli kabinet menjalankan tugasnya, ia hendaklah mengangkat sumpah jawatan di hadapan YDA bagi menyimpan rahsia rasmi tugasan sebagaimana dalam Jadual Keenam (Perkara 43 (6)).

Begitu juga, YDA atas nasihat Perdana Menteri boleh melantik ahli-ahli Timbalan Menteri dari kalangan ahli-ahli Parlimen sama ada dari Dewan Rakyat atau Dewan Negara (Perkara 43A (1)). Dalam menjalankan tugas, Timbalan Menteri hendaklah membantu Menteri dan dalam hal ini ia mempunyai semua kuasa seperti yang diberi kepada Menteri. Maka peruntukan dalam Perenggan (5) dan (6) di bawah Perkara 43 adalah terpakai ke atas Timbalan Menteri seperti yang terpakai ke atas Menteri.

Meskipun begitu, dalam urusan perlantikan Setiausana Parlimen dan Setiausa Politik, kuasa ini diserahkan kepada Perdana Menteri (Perkara 43B (1) & 43C (1). Untuk Setiausaha Parlimen, ianya mesti terdiri dari salah satu ahli Dewan Rakyat atau Dewan Negara (Perkara 43B (1). Manakala bagi Setiausaha Politik ia tidak perlu dari kalangan ahli Parlimen (Perkara 43C (2) (a)).

YDA juga mempunyai kuasa budibicara dalam perkara pembubaran Parlimen. Hak ini tidak perlu diikuti walaupun dinasihat oleh Perdana Menteri. Ini adalah kerana kuasa perkenan atau tidak terhadap pembubaran Parlimen adalah kuasa mutlak YDA (Perkara 40 (2) (b)).

Dalam menjalankan tugas, mengikut Perkara 55 (1) Perlembagaan Persekutuan, YDA dari masa ke semasa hendaklah memanggil Parlimen untuk bersidang dan hendaklah memastikan persidangan Parlimen itu tidak melangkaui tempoh enam bulan dari persidangan yang lepas.

Satu kuasa besar yang diberi kepada YDA oleh Perlembagaan Persekutuan melalui Perkara 55 (2) ialah baginda boleh menangguh (prorogue) atau membubar Parlimen.
YDA juga mempunyai kuasa mutlak dalam memperkenankan perisytiharan darurat. Perkara 150 Perlembagaan Persekutuan menyebut, YDA setelah berpuas hati bahawa keselamatan, kehidupan ekonomi rakyat dan ketenteraman awam tergugat, boleh membuat perisytiharan darurat. Namun perisytiharan ini tidak semestinya mengikut nasihat Perdana Menteri. Baginda boleh menolak permintaan tersebut.

YDA mempunyai kuasa dan tanggung jawab melindungi kedudukan istimewa orang Melayu dan peribumi Sabah dan Sarawak di samping melindungi kepentingan komuniti lain (Perkara 153(1)).

Dalam memberi pingat dan darjah, YDA mempunyai kuasa mutlak memandangkan ianya tidak diperuntukkan dalam Perlembagaan Persekutuan.

Dalam hubungan dengan kehakiman, YDA mempunyai fungsi tertentu walaupun dari segi institusi, YDA bukanlah sebahagian dari badan kehakiman tetapi mempunyai hubungan dengan badan ini dalam beberapa perkara, antara lain, merujuk kepada Mahkamah Persekutuan dalam mendapatkan pandangan mengenai sebarang persoalan perlembagaan (Perkara 130).

YDA juga berfungsi melantik hakim-hakim Mahkamah Tinggi, Mahkamah Rayuan dan Mahkamah Persekutuan termasuk Hakim Besar Malaya, Hakim Besar Borneo, Presiden Mahkamah Rayuan dan Ketua Hakim Negara (Perkara 122B). Baginda juga mempunyai kuasa untuk melucut atau menggantung hakim-hakim Mahkamah Persekutuan tertakluk kepada peruntukan dalam Perlembagaan Persekutuan (Perkara 125). YDA juga mempunyai kuasa melantik ahli-ahli Suruhanjaya Kehakiman dan Undang-undang (Perkara 138).

YDA juga adalah pengerusi Badan Pengampunan di mana kesalahan itu berlaku di Wilayah-wilayah Persekutuan Kuala Lumpur, Labuan dan Putrajaya. Bagi negeri-negeri pula, kuasa pengampunan ini dianugerahkan kepada Sultan/Raja atau Yang di-Pertua Negeri (Perkara 42 (1)).

Menurut Perkara 41 Perlembagaan Persekutuan, YDA adalah pemerintah tertinggi angkatan tentera Persekutuan. Ia adalah jawatan kanan tertinggi dalam struktur pemerintahan angkatan bersenjata Malaysia. Ia lahir dalam tahun 1957 susulan kemerdekaan Tanah Malayu.

Kedudukan Islam dan Hubungannya Dengan Yang di-Pertuan Agong dan Raja-Raja Melayu.

Perkara-perkara yang berkaitan dengan hal ehwal agama Islam adalah terletak secara eksklusif di bawah kuasa Sultan dan YDA bagi negeri yang tiada Sultan. Perlantikan hakim-hakim di Mahkamah Syariah adalah dibuat oleh sultan-sultan bagi negeri-negeri dan YDA bagi Wilayah-wilayah Persekutuan Kuala Lumpur, Labuan & Putrajaya, Pulau Pinang, Melaka, Sabah dan Sarawak. Ini termasuk perlantikan Yang di-Pertua Majlis Agama Islam Negeri-negeri. Terdapat sesetengah negeri, Yang di-Pertua Majlis Agama Islam terdiri dan Raja Muda (Pahang). Perlantikan Mufti juga terletak di bawah kuasa Sultan-sultan dan YDA bagi Wilayah-wilayah Persekutuan Kuala Lumpur, Labuan dan Putrajaya, Pulau Pinang, Melaka, Sabah dan Sarawak. Hal-hal berkaitan dengan pentadbiran masjid-masjid, pertauliahan guru-guru agama dan pendakwah hendaklah mendapat perkenan Sultan-sultan dan YDA.

Sebagai Ketua Agama Islam bagi negeri-negeri tidak beraja (Wilayah-wilayah Persekutuan Kuala Lumpur, Putrajaya dan Labuan, Melaka, Pulau Pinang, Sabah dan Sarawak), YDA berperanan supaya perjalanan hal ehwal Islam berjalan dengan lancar dengan penubuhan Majlis Agama Islam Negeri-negeri/Wilayah Persekutuan demi membantu dan menasihat baginda dalam semua urusan yang berkaitan dengan hal ehwal agama Islam (Perkara 3(5), 3(3) dan 3(5)).

Kesimpulan

Sebagai Ketua Negara, YDA dilihat memain peranan penting dalam memastikan pentadbiran negara berada dalam landasan betul mengikut acuan Perlembagaan Persekutuan. Baginda bertindak sebagai penyemak dan pengimbang (check and balance) supaya ketua-ketua bagi ketiga-tiga badan eksekutif, perundangan dan kehakiman menjalankan tugas dengan adil dan penuh tanggung jawab demi kepentingan dan kemaslahatan rakyat.

Meskipun YDA bertindak mengikut nasihat Perdana Menteri, baginda mempunyai kuasa besar yang diperuntukkan dalam Perlembagaan Persekutuan bagi memastikan keadaan negara stabil dan aman. Tanpa prejudis, YDA boleh menggunakan budibicara baginda menggantung Parlimen dan mengisytihar darurat bagi memastikan keselamatan, kehidupan ekonomi dan ketenteraman awam terpelihara (Perkara 150(1)). Ini demi untuk memastikan keamanan, kepentingan dan kesejahteraan rakyat umum terpelihara.


PROFESOR Madya Dr. Mohamed Azam Mohamed Adil dilantik sebagai Timbalan Ketua Pegawai Eksekutif di International Institute of Advanced Islamic Studies (IAIS) Malaysia pada 1 April 2013. Bidang kepakaran beliau ialah Undang-undang Perlembagaan, Konflik Undang-undang Syariah-Sivil, Hak-Asasi Manusia, Undang-undang Jenayah Islam dan Undang-undang Transaksi Islam (Muamalah).

Memiliki Ijazah Sarjana Muda Syariah (Kepujian) dari Universiti Malaya pada tahun 1990, Sarjana Undang-undang (LLM) pada tahun 1992-1993 di School of Oriental and African Studies (SOAS), University of London dan PhD dalam undang-undang di universiti yang sama pada tahun 2001-2005.

Bebas News : 07.06.2020

Source: https://bebasnews.my/?p=38412

 

As the Covid-19 pandemic ravaged many countries around the world, it is putting Malaysians under unprecedented strains due to the sudden economic slowdown and businesses temporarily closing. The government’s one-month Movement Control Order (MCO) which lasts from 18 March until 14 April 2020, while a vital move to curb the spread of Covid-19, saw many of the poorest Malaysians struggling to survive.

In anticipation of worsening conditions, the government has recently launched an audacious and unprecedented stimulus package totalling RM250B which takes up to 17 per cent of the nation’s GDP. The mega stimulus package has three primary goals: (1) safeguarding the people, (2) supporting the business sector, and (3) strengthen the economy. Based on the slogan “no one left behind”, the stimulus provides cash transfers not only to B40 households but also to the M40. For the rest of Malaysians, there are various universal aids such as discounts in electricity bills, telecommunication services, incentives for front liners, and fund withdrawing facilities. Aside from direct transfers, the stimulus package also includes various macroeconomic measures to assist businesses and ensure the resilience of the Malaysian economy.

In addition to official aids, the country has witnessed the setting up of various specific emergency funds for Covid-19 which has pulled Malaysians from all over to spare a few pennies for those in need. For instance, the federal government’s own Covid-19 fund launched since 11 March has now collected more than RM8 million. In the private sector, The Edge Covid-19 funds (Equipment Fund & Health Worker Support) have so far received a healthy sum of RM19.2 million, mostly from corporate donors. At a lower scale, NGOs and the civil society have also initiated various charity efforts for this cause. The charity doesn’t stop there, in a solidarity move, the Prime Minister announced that the entire cabinet members would be giving up two months of their salary to the Covid-19 fund.

Various religious institutions and organisations have also initiated Covid-19 fundraising programmes. One in particular that has sparked media attention is the Musa’adah Covid-19 Fund launched by Senator Datuk Seri Dr Zulkifli Al-Bakri, the new Minister of Religious Affairs.  Confusion arises on whether the fund will only benefit Muslims. The minister has since cleared out the misunderstanding and asserted that the fund has always included non-Muslims.

In general, Muslim jurists have agreed that the ultimate maqasid al-shariah is to serve the public interests and to avoid harm. This main objective of Syariah is governed by the principles and concepts of mercy and guidance – (al-Anbiya’, 21:107 & Yunus, 10:57).

Thus, the Muslim scholars and jurists have identified that all aspects of human’s life must conform to the objectives of Syariah based on its priorities namely essentials (dharuriyyah), complimentary (hajiyyah) and embellishment (tahsiniyyah).

It is important to note that under the category of essentials (dharuriyyah), the implementation of basic needs of human being which covers both the mundane and religious matters must be acted upon, failing to do so will lead to hardship. Thus, preservation of religion, life, intellect, lineage, dignity and property are five important priorities in a human being’s life.

From the shariah’s perspective, preservation of life is one of the essential priorities in the objectives of shariah after religion. As Islam recognises the importance of protection of life categorised under the essentials (dharuriyyat), funds collected for this purpose should be shared by all, regardless of religious background.

Ibn Qayyim al-Jawziyyah has identified three main characteristics of maqasid al-shariah, namely (i) It serves the interests of all human beings (jalb al-masalih) and save them from harm (daf’ al-mafasid). This characteristic is apparently based on an inductive reading (istiqra’) of the text of Quran and the Sunnah. This can be seen in the Quran: “We have not sent you (O Muhammad) except to mankind as a whole” (34:28), “Say (O Muhammad): O mankind, verily, I am an apostle to all of you” (7:158). (ii) It is inclusive (absolute) and covers all human acts. It encompasses all human acts whether they are related to ‘ibadah or mu’malah, and lastly, (iii) Maqasid al-shariah is definitive as it is not derived from one text or item or evidence, but from a multiplicity of texts and different aspects of evidences.

According to Ibn Ashur, who subscribes to a broader angle of maqasid al-shariah, the objective of shariah invariably includes preserving the social order of the community and ensuring its healthy progress by promoting the well-being and virtue of the human being. The most important objectives of shariah is to establish justice, eliminate prejudice and alleviate hardship.

For al-Ghazali, the importance of preservation of the ends of the shariah is the fundamental meaning of maslahah. For that reason, according to al-Shatibi, maslahah is a principle which concerns the subsistence of human life, the completion of man’s livelihood, and the acquisition of what his emotional and intellectual qualities require of him, as an absolute sense. In short, maslahah is comprised of overriding objectives of the shariah, including all measures that are deemed beneficial to people, including the administration of justice and worship.

Based on the elaborations provided, it can be said with confidence that the various Covid-19 funds initiated by both government and non-government entities are in tandem with the general objectives of shariah (maqasid ‘am) and the principle of maslahah. In times of harsh conditions brought by Covid-19, such policy aids and charity funds can play a vital role, and for some a lifeline, in preserving one’s livelihood. The current situation may also invoke the shariah rules of necessity (dharurah) which have an in-built universality that does not admit of any division based on race, colour and creed. Therefore, as one of the five essentials (dharuriyyat) of shariah, the preservation of life, regardless whether they are Muslims or non-Muslims, should remain one of the highest priorities of policymakers, institutions, and society as whole.

Dr Mohamed Azam Mohamed Adil is associate professor and deputy chief executive officer, International Institute of Advanced Islamic Studies (IAIS) Malaysia.

Published in: The BebasNews & New Straits Times

Source Bebas News: https://bebasnews.my/?p=32942

Source NST: https://www.nst.com.my/opinion/columnists/2020/03/579727/maqasid-al-shariah-emphasises-preservation-life

WABAK Covid-19 bermula di negara China tiga bulan yang lalu dan kini telah menyerang dunia. Beribu nyawa terkorban dan beratus ribu orang dijangkiti penyakit yang sangat digeruni buat masa kini. Malaysia juga tidak lari dari terlibat dengan wabak yang mudah berjangkit ini. Justeru kerajaan Malaysia telah mengadakan Perintah Kawalan Pergerakan (Movement Control Order) bermula 18 -31 Mac 2020. Premis, pejabat, sekolah, universiti  kecuali perkhidmatan yang amat perlu seperti pasar, pasar raya, perbankan diarah tutup bagi tempoh tersebut. Perhimpunan orang ramai termasuk untuk ibadah sembahyang berjemaah di masjid dan surau juga dilarang dalam tempoh ini. Orang ramai diminta untuk tinggal di rumah agar wabak ini dapat ditangani dengan baik.

Dalam konteks Maqasid Syariah, Perintah Kawalan Pergerakan ini berperanan untuk memberi kebaikan kepada manusia sejagat dan menyelamat mereka daripada sebarang kemudaratan daripada wabak Covid-19.

Dalam membicarakan Maqasid Syariah, Ibn Ashur meluaskan pengertian Maqasid dengan menekankan penjagaan kerukunan masyarakat supaya manusia menikmati satu pencapaian sihat. Atas dasar inilah kepentingan utama Maqasid Syariah adalah untuk menjaga kemaslahatan dan menolak kemudaratan.

Lantaran dari itu, para sarjana dan fuqaha Islam menggariskan bahawa kehendak Syariah itu mesti berlandaskan Maqasid Syariah yang meliputi tiga keutamaan iaitu Dharuriyyat (essential), Hajiyyat (complimentary) dan Tahsiniyyat (embellishment).

Keutamaan Dharuriyyat merupakan kepentingan utama di mana sekira ia diabaikan boleh membawa kepada kemudaratan hidup manusia. Di bawah keutamaan ini, perkara yang menjadi sandaran manusia sama ada bersifat keagamaan dan keduniaan akan menjadi pincang seandainya ia tidak dilaksanakan.  Justeru memelihara agama (religion) nyawa (life), intelek (intellect), keturunan dan maruah (dignity and lineage) dan harta (property) menjadi lima nilai keutamaan dalam segala tindak tanduk manusia di dunia ini.

Secara umumnya, lima nilai utama di atas merupakan tonggak terhadap Dharuriyyat.  Atas dasar memelihara nyawa, Syariah memperkenalkan rukhsah (kelonggaran) di mana dalam keadaan darurat, perkara yang wajib boleh dikecualikan dari kewajipannya. Maka larangan terhadap perkara yang wajib adalah satu kemestian. Ini kerana membiarkan diri terdedah kepada bahaya adalah menyimpang dari ajaran Islam. Ini dijelaskan dalam ayat 195 Surah al-Baqarah: “Dan janganlah kamu sengaja mencampakkan diri kamu ke dalam bahaya kebinasaan”. Malah mengikut Kaedah Fiqh:” Tidak boleh mudarat dan tidak boleh memudaratkan”, maka larangan perhimpunan ramai adalah menepati hukum Syarak bagi menolak kemudaratan yang lebih besar. Atas dasar ini juga Kaedah Fiqh menetapkan “Menolak kemudaratan itu lebih utama daripada mendapatkan maslahah”.

Memelihara nyawa termasuk dalam keutamaan Dharuriyyat yang menjadi asas keutamaan Maqasid Syariah selepas agama. Melihat kepada kemudaratan yang timbul dari wabak Covid-19, kewajipan dan galakan beribadah di masjid dan surau tidak menjadi keutamaan lagi. Perhimpunan atas nama agama juga dilarang buat masa ini kerana ia akan membawa kepada kemudaratan manusia, khuatir ia boleh merebak. Bahkan larangan mengadakan solat Jumaat yang merupakan kewajipan juga dikuatkuasakan demi kelangsungan hidup manusia. Ini merupakan ketetapan yang dibuat oleh Jawatankuasa Muzakarah Khas Majlis Kebangsaan Bagi Hal Ehwal Ugama Islam Malaysia pada 15 Mac 2020 dan diikuti oleh Jawatankuasa Fatwa Negeri-negeri.

Fatwa mengenai larangan berhimpun untuk tujuan beribadah juga telah dikeluarkan di dunia Islam lain. Antaranya yang dikeluarkan oleh Haiah Kibar Ulama al-Azhar al-Syarif, Kesatuan Ulama Islam Sedunia, Majlis Fatwa Syarie, Emiriah Arab Bersatu (UAE) yang diketuai oleh Syeikh Abdullah Bin Bayyah, Mufti Republik Tunisia, Syeikh ‘Uthman Battikh, Kementerian Wakaf Syria dan Kesatuan Ulama’ Syam dan Majlis Agama Islam Singapura sepakat menyatakan harus meninggalkan solat Jumaat dan solat berjemaah semasa wabak Covid-19 ini menular.

Dalam hal ini penulis suka memetik kupasan dalam Bayan Linnas Siri 225 mengenai Covid-19 yang merujuk kepada fatwa yang dikeluarkan oleh Syeikh Abdullah Bayyah. Pertama:menjadi kewajipan semua orang untuk bersama-sama dengan pihak berkuasa membendung wabak ini. Kedua: haram bagi mereka yang mengidap penyakit ini atau mengalami simptomnya keluar dari rumah. Mereka sewajibnya mendapat rawatan dan mestilah dikuarantin. Ketiga: diberi rukhsah (kelonggaran) bagi umat Islam untuk tidak menunaikan solat berjemaah, solat Jumaat, solat tarawih dan solat Hari Raya jika keadaan tidak mengizinkan kerana khuatir penularan wabak ini. Keempat: wajib mengikut ketetapan oleh pihak berkuasa Arab Saudi dalam melaksanakan ibadah Haji dan Umrah. Kelima: kewajipan memberi bantuan dana kepada pihak yang terlibat dalam menangani wabak ini. Keenam: semua pihak diseru untuk memberi pertolongan dan bantuan mengikut kepakaran masing-masing serta larangan menaikkan harga keperluan perubatan.

Ketaatan kepada pemerintah dalam Arahan Sekatan Perjalanan mulai 18-31 Mac 2020 adalah wajib dan berlandaskan hukum Syarak. Ini juga merujuk kepada satu Kaedah Fiqh: “Tindakan seorang ketua ke atas rakyat, berdasarkan kepada kemaslahatan”. Justeru itu, ia adalah selari dengan nas al-Quran seperti yang disebut dalam ayat 59 Surah al-Nisa’: “Wahai orang-orang yang beriman, taatlah kamu kepada Allah dan taatlah kamu kepada Rasulullah dan kepada “Ulil-Amri” (orang-orang yang berkuasa) dari kalangan kamu. Kemudian jika kamu berbantah-bantah (berselisihan) dalam sesuatu perkara, maka hendaklah kamu mengembalikannya kepada (Kitab) Allah (Al-Quran) dan (Sunnah) RasulNya – jika kamu benar beriman kepada Allah dan hari akhirat. Yang demikian adalah lebih baik (bagi kamu), dan lebih elok pula kesudahannya”.

Maka sebagai manusia yang waras, mengambil keutamaan Dharuriyyat, kita diwajibkan mengambil langkah yang sewajarnya demi memelihara nyawa sendiri dan manusia lain. Ketaatan kepada perkara yang makruf oleh pemerintah selagi mana ia tidak mungkar wajib ditaati.

Bebas News : 23.03.2020

Source: https://bebasnews.my/?p=32355

 

PERDEBATAN sama ada Malaysia negara sekular timbul sekali lagi dalam forum anjuran G25 baru-baru ini. Dalam laporan berjudul Administration of Matters Pertaining to Islam, ia menganggap Malaysia negara sekular kerana laporan Kertas Putih Suruhanjaya Reid bermaksud sedemikian.

Laporan G25 menyatakan peruntukan Islam sebagai agama Persekutuan seperti termaktub dalam Perkara 3(1) Perlembagaan Persekutuan hanya bersifat rasmi dan tidak lebih daripada itu.

Namun, meneliti semua peruntukan dalam Perlembagaan Persekutuan, tidak terdapat langsung perkataan sekular. Bahkan Islam satu-satunya agama disebut dalam Perlembagaan itu. Berbeza negara seperti Turki dan India yang secara jelas menyebut perkataan sekular dalam Perlembagaannya.

Dari sudut sejarah, Tanah Melayu dianggap ahli sejarah sebagai negara Islam melihat kepada undang-undang dilaksanakan ketika itu. Sebelum kedatangan penjajah Belanda dan British, undang-undang terpakai meliputi undang-undang Islam dan adat.

Hukum Kanun Melaka sebagai undang-undang pokok mempengaruhi undang-undang di negeri lain, banyak mengandungi peraturan dan hukuman berlandaskan agama Islam dan adat Melayu. Kedatangan Belanda di Melaka dan seterusnya menjajahi seluruh Tanah Melayu tidak sedikit pun memberi kesan kepada aspek undang-undang terpakai ketika itu.

1. Hanya dengan kedatangan British, undang-undang Islam sedikit demi sedikit diketepikan dan diganti undang-undang Inggeris. Apabila Tanah Melayu mencapai kemerdekaan, tiada satu perisytiharan dibuat mengatakan negara ini ialah negara Islam. Perisytiharan Malaysia sebagai negara Islam hanya dibuat 44 tahun kemudian oleh Perdana Menteri Malaysia Keempat, Tun Dr Mahathir Mohamad pada 29 September 2001.

Asalnya, peruntukan Islam sebagai agama negara tidak terdapat dalam draf awal Perlembagaan. Hanya Hakim Abdul Hamid dari Pakistan membangkitkan persoalan itu dalam lampiran laporan suruhanjaya. Selepas itu, Parti Perikatan mencadangkan satu peruntukan mengenai agama Islam sebagai agama Persekutuan dimasukkan dalam perlembagaan tanpa sedikit pun menyisihkan hak bukan Islam dalam menganut, mengamal dan menyebar agama mereka.

Awalnya, Raja-Raja Melayu menentang kemasukan peruntukan ini bimbang kuasa baginda berkurangan kerana perkara mengenai agama Islam terletak di bawah kuasa Raja-Raja Melayu. Akhirnya setelah diyakinkan, Raja-Raja Melayu bersetuju dengan syarat kuasa baginda dalam hal ehwal Islam tidak tergugat.

Memang benar Suruhanjaya Reid ada menyatakan peruntukan ini tidak sama sekali mengetepikan status Malaysia sebagai negara sekular tetapi ia sama sekali tidak wujud dalam draf akhir Perlembagaan itu sendiri.

Justeru, mana mungkin negara ini dilahirkan dan dibangunkan secara sekular? Pada pengamatan penulis, hujah menyatakan Malaysia negara sekular, kurang tepat. Terdapat banyak peruntukan dalam Perlembagaan Persekutuan memberi keistimewaan kepada agama Islam.

Perkara 3(1) meletakkan Islam sebagai agama Persekutuan dan Perkara 12(2) membenarkan kerajaan membelanjakan duit negara bagi pembangunan agama Islam, menunjukkan Malaysia bukan negara sekular.

Almarhum Tunku Abdul Rahman, Perdana Menteri pertama menjelaskan dalam sesi Parlimen bahawa negara ini ialah negara sekular dan peruntukan Islam dalam Perlembagaan Persekutuan hanyalah untuk tujuan rasmi negara. Namun, penjelasan itu tidak menjejaskan kedudukan sebenar Perlembagaan Persekutuan yang sama sekali tidak menyebut perkataan sekular. Malah, peruntukan itu lebih memihak bagi mereka mengatakan Malaysia negara Islam.

Mungkin ada sesetengah peguam dan pengamal undang-undang mengatakan kes Che Omar Che Soh lwn Pendakwa Raya [1988] 2 MLJ 55 mengiyakan Malaysia bukan negara Islam dan mengesahkan negara ini adalah negara sekular.

Ketua Hakim Negara, Tun Salleh Abbas (ketika itu) berpendapat agama Islam bukan hanya semata-mata peribadatan khusus, tetapi meliputi satu cara hidup merangkumi pelbagai aktiviti kehidupan sama ada individu mahupun kemasyarakatan seperti undang-undang, politik, ekonomi, sosial, kebudayaan, moral dan kehakiman.

Namun, peruntukan Perkara 3(1) hanyalah bersifat peribadatan dan upacara rasmi sahaja. Menurut Dr Aziz Bari, keputusan kes ini sebenarnya tidak mencerminkan kedudukan sebenar Islam seperti yang dibuat dalam Laporan Suruhanjaya Reid (Kertas Putih).

Keputusan Che Omar tidak boleh sama sekali mempertikaikan perihal kesahihan undang-undang. Ia hanya mengehadkan amalan agama Islam seperti termaktub. Keputusan kes ini tidak sama sekali merendahkan kedudukan agama Islam itu sendiri.

Perayu mempertikaikan sama ada undang-undang wujud dalam negara ini, dalam hal ini, hukuman gantung mandatori bagi kesalahan mengedar dadah adalah bercanggah dengan Perkara 3(1) Perlembagaan Persekutuan. Justeru, undang-undang Islam tidak menghukum orang mengedar dadah dengan hukuman mati.

Kedudukan Islam yang begitu tinggi juga disebut dalam kes Meor Atiqulrahman dll lwn Fatimah Bte Sihi dll [2000] 5 MLJ 375. Hakim Datuk Mohd Noor Abdullah dalam memutuskan kes pemakaian serban oleh tiga murid sekolah mengatakan menurut Perkara 3(1) Perlembagaan Persekutuan, agama Islam ialah ad-deen dan satu cara hidup, bukan khusus untuk upacara rasmi sahaja. Beliau berkata, Islam ialah agama utama, mengatasi agama lain di negara ini, sekali gus status Islam tidak boleh disamakan dengan agama lain.

Prof Emeritus Dr Shad Saleem Faruqi berpendapat dalam sesebuah negara sekular, peruntukan agama rasmi bagi negara lazimnya tidak dimasukkan dalam Perlembagaan negara dan tiada peruntukan serta bantuan diberi bagi aktiviti agama. Namun, perkataan ‘agama’ diulang tidak kurang 20 kali dalam Perlembagaan Persekutuan. Jadi, bagaimana boleh dikatakan Malaysia sebuah negara sekular?

Prof Ahmad Ibrahim juga tidak dapat menerima pandangan mengatakan negara ini sekular. Menurutnya, perkataan ‘agama’ dalam Perkara 3(1), Perlembagaan Persekutuan seharusnya tidak disempitkan untuk upacara rasmi keagamaan sahaja, tetapi seharusnya meliputi undang-undang utama negara.

Hujah lain ialah lafaz sumpah Yang di-Pertuan Agong setiap kali pertabalan diperuntukkan dalam Perkara 37 diperincikan dalam Jadual Keempat Perlembagaan Persekutuan. Antara lain adalah untuk memelihara setiap masa agama Islam dan berdiri tetap di atas pemerintahan adil serta aman di dalam negeri. Ini mencerminkan Islam diberi tempat tinggi dan tugas dan amanah Yang di-Pertuan Agong adalah untuk memelihara agama Islam.

Kesimpulannya, pandangan mengatakan negara ini sekular, kurang tepat. Perlembagaan Persekutuan sendiri tidak menyebut demikian. Walaupun tidak terdapat peruntukan dalam Perlembagaan itu yang mengatakan Malaysia negara Islam, ciri dan peruntukannya sendiri mengiktiraf negara ini mengagungkan Islam.

Mana mungkin negara sekular memberi keistimewaan luar biasa kepada Islam. Ini terbukti dengan adanya peruntukan dalam Perkara 3(1) yang memperuntukkan Islam ialah agama Persekutuan dan Perkara 12(2) yang memberi keizinan kerajaan membelanjakan duit negara untuk tujuan pembangunan agama Islam. Tambahan pula, Yang di-Pertuan Agong dan Raja-Raja Melayu diamanahkan untuk memelihara agama Islam di negara tercinta ini.

Penulis adalah Timbalan Ketua Pegawai Eksekutif, Institut Kajian Tinggi Islam Antarabangsa (IAIS) Malaysia

Source: https://www.bharian.com.my/rencana/muka10/2020/01/648103/malaysia-bukan-negara-sekular

BH Online, 10 Ahad, 19 Januari 2020

 

 

Tuesday, 27 August 2019 09:16

Is unilateral conversion the best solution?

The issue of unilateral conversion of minors has once again generated widespread uproar in Malaysia after a proposed statutory amendment failed to materialise recently owing to insufficient quorum in the Selangor State Legislative Assembly.

The Selangor Religious Council (MAIS) had earlier proposed to amend the Administration of Religion of Islam (Selangor) Enactment 2003, section 117 so that conversion of minors, currently requiring the consent of both “mother and father”, require only that of either the “mother or father”.

Under the Federal Constitution, Article 12 (4), “The religion of a person under the age of eighteen years is designated by his or her parent or guardian”. Experts disagree as to whether the word “parent” in this provision means both mother and father (i.e. as “parents”) or either one.

Those who claim the former refer to Schedule Eleven of the Federal Constitution which interprets references to the singular to include the plural. Hence the word “parent” must also be understood in the plural form, i.e. as “parents”.

Article 12 (4) of the Federal Constitution requires the religion of a child, whether boy or girl under 18 years of age, to be determined by a mother or father who is still alive or by both parents who are still alive.

From the view of the Bar Council, the provision in Section 117 of the Administration of Religion of Islam (Selangor) Bill 2019, which considers the consent of one parent to be sufficient, is inconsistent with Article 12 (4) of the Federal Constitution.

In contrast, the Malaysian Muslim Lawyers Association and the Malaysian Syariah Lawyers Association have argued that Section 117 of the Selangor 2019 Bill is in line with the decision in the case of Susie Teoh (1990), in which the court ruled that the determination of the religion of a child under 18 years is by permission of her parent or guardian.

This was followed by the case of R. Subashini (2008) in which the Federal Court defined “parent” as one of the parents. Therefore, conversion of the child by the father who converted to Islam was valid.

The Bar Council did not approve this, because, in their view, it was contrary to the plural reading of Article 12 (4) of the Federal Constitution and, therefore, considered the Federal Court’s decision to be incorrect.

At present, it should be noted that in regards to converting children under the age of 18 to Islam, state laws are not standardised.

Some states require both parents’ consent, but others require the consent of only one of the parents.

In eight states the consent of one parent or guardian is sufficient: The Federal Territories, Melaka, Sabah, Sarawak, Johor, Negri Sembilan, Perak and Kedah. In contrast, in four states the consent of both parents or guardians is required to convert children under the age of 18 into Islam, namely, Penang, Selangor, Perlis and Terengganu.

Two states, Pahang and Kelantan, have not provided any requirement for consent from a parent for a minor’s conversion.

On whether the Selangor State Assembly has the power to amend the enactment, it is 
argued that it can do so to allow for unilateral conversion but it 
is subject to challenge by the court.

For example, the Syariah Criminal Law (II) 1993 Kelantan Enactment, the Syariah Criminal Law (Hudud & Qisas) 2002 Terengganu Enactment and the Syariah Criminal Law (II) 1993 (Amendment) 2015 Kelantan Enactment have been duly passed by the respective States’ Legislative Assemblies and consented by respective sultans. Yet these laws could not be enforced because they are contrary to the Federal Constitution.

However, following the decision of the Federal Court in the case of Indira Gandhi (2018), the word “parent” must be understood to be in the plural form, denoting both “parents”, as interpreted in the Eleventh Schedule of the Federal Constitution and sections 5 and 11 of the Guardianship of Infants Act 1961.

This decision marked a departure from the previous Federal Court judgment in Subashini (2008) which defined “parent” as one of the parents.

Moreover, the Federal Court also rejected the argument put forth by some parties that the court decision in the case of Susie Teoh (1990), who voluntarily converted at age 16, had anything to do with the interpretation of the word “parent” as singular or plural. And until the Federal Court revises the decision in the future, Indira Gandhi’s case remains binding for all.

From the Islamic point of view, the child’s welfare remains paramount and should come above all else. This should not be compromised even when it involves religious status.

It is better that the determination of a child’s religion takes into account the custodianship of the child.

Solving this predicament would require cooperation by all parties, especially parents, guardians and the authorities to prioritise the welfare of the child.

This can be done through a mediation process which involves a third party that will facilitate both parents towards reaching a compromise regarding the religious status of their child, for the sake of the child’s welfare.

The court may also accept recommendations from the mediators and issue a court decision on that basis.

Dr Mohamed Azam Mohamed Adil is associate professor and deputy chief executive officer, International Institute of Advanced Islamic Studies (IAIS) Malaysia.

Published in: The New Straits Times, Tuesday 27 August 2019

Source: https://www.nst.com.my/opinion/columnists/2019/08/516228/unilateral-conversion-best-solution

One could also argue that there was ‘no pure Islamic law’ in the sense that the application of Islamic law was largely influenced by the Malay customary laws, namely the Adat Perpatih and Adat Temenggong.

Historically, Islamic law was the law of the land before the arrival of the British.

But one could also argue that there was ‘no pure Islamic law’ in the sense that the application of Islamic law was largely influenced by the Malay customary laws, namely the Adat Perpatih and Adat Temenggong. Nevertheless, the British presence in Malaya had rapidly eroded the status and influence of Islamic law.

The Malay Rulers, who previously have sovereign power, were compelled to adhere to the advice of British residents in all matters except limited aspects of Islamic law and Malay customs.

The British not only managed to control and rule Malaya but in the process, had introduced their own laws in order to maintain power. The British intervention in Malaya has left behind a great deal of influence in the way laws are administrated.

The colonial legacy laws that are still applicable include the Penal Code, the Evidence Act, the Contract Act, the Civil Procedure Code, the Criminal Procedure Code and the Land Code. It must be noted that except the Land Code, the other laws are similar to the Indian ones.

When the British finally left, Islamic law was only confined to family matters that involved marriage, divorce and matters related to the precept of that religion of Islam. This dual legal system was preserved even after Malaya gained its independence in 1957.

The jurisdiction of Islamic law, as given to the Syariah Court, is limited to Schedule Nine, List 2, State List of the Federal Constitution. In effect, the Syariah courts are subordinate to the Civil Courts which have a wider and more superior status.

While some have argued that both courts could run in parallel, conflict of jurisdiction remains a complicated issue especially when two different parties, one a Muslim and the other a non-Muslim, seek their rights at two separate courts.

The recent amendment to Act 164, in regard to Marriage laws, is a welcomed development. It is hoped that this amendment will provide the required remedy for both parties to seek dissolution of marriage at the Civil Court.

Beyond personal and family laws, there have been calls by several Muslim quarters to adopt a comprehensive implementation of Islamic law that would even encompass the criminal law and the penal code.

It is argued that as long as the implementation of Islamic law does not infringe the Federal Constitution provisions and other federal laws, Islamic law can be implemented among the Muslims within its scope of jurisdiction. However, certain matters that involve aspects of Islamic law, like Islamic banking, finance, Islamic capital market and takaful are placed under the Civil Courts.

Problems often arise, for instance, when there is a dispute concerning a contract made under the Islamic banking system, which calls for knowledge, skills and expertise in shariah law. Likewise, in the case of Islamic inheritance, the Syariah Court holds the jurisdiction in determining its distribution but probate matters remain under the Civil Court. Hence, Muslims seeking their inheritance would have to go to the Civil Court instead of the Syariah Courts.

Addressing the issue of overlapping or conflicting jurisdictions between the Syariah Court and the Civil Court would certainly require a framework that can link the rich Islamic tradition with contemporary realities.

In this regard, the Islamic discipline of establishing priority, or fiqh al-awlawiyyat (fiqh of priorities), is seen as a highly potential framework towards harmonising the two laws. The more pragmatic and contemporary approach governed by fiqh al-awlawiyyat promises a more nuanced and balanced decision in the pursuit of implementing Islamic law in Malaysia.

Focusing on Malaysia, this book deals with contemporary issues, developments and challenges concerning Islamic laws covering hudud, apostasy, hijab, polygamy, child maintenance, custodial rights and the complexities arising from interfaith marriages. It also covers takaful, hibah, inheritance and Islamic banking and finance. Other matters touched upon are the Malaysian Syariah Courts as an institution, general discourse on Islamic criminal law, and the perspectives of Islam and human rights.

We must thank all 14 contributors for making this important book a reality. Likewise, a big thank to CLJ for its kindness to co-publish this book with IAIS Malaysia.

-BebasNews

Dr Mohamed Azam Mohamed Adil is associate professor and deputy chief executive officer, International Institute of Advanced Islamic Studies (IAIS) Malaysia.

Published in: Bebas News, Friday 9 August 2019

Undang-undang di Malaysia telah mewujudkan peruntukan undang-undang bagi pertukaran agama seseorang kepada Islam. Peruntukan sedemikian didapati pada enakmen di peringkat negeri iaitu di dalam pentadbiran undang-undang Islam negeri.  Undang-undang tersebut pada mulanya merupakan sebuah peruntukan yang ringkas. Enakmen Undang-Undang Pentadbiran Agama Islam Selangor 1952 merupakan enakmen paling awal menyatakan bahawa Majlis Agama Islam hendaklah mendaftarkan setiap individu yang menukar agamanya (seksyen 145-148). Ini bermakna seseorang tidak boleh menukar agamanya melainkan ianya dilakukan selaras dengan peruntukan enakmen terbabit, iaitu seseorang individu yang yang belum mencapai usia akil baligh tidak dibenarkan sama sekali untuk menukar agamanya, dan setiap pertukaran agama perlu didaftarkan di bawah Majlis Agama Islam.

Meskipun begitu, penentuan agama kanak-kanak bagi salah satu pihak yang memeluk agama Islam juga masih menjadi persoalan besar dan tidak berkesudahan kerana ia melibatkan satu pihak yang memeluk agama Islam dan satu lagi bukan Islam. Ia menjadi polemik sekali lagi apabila terdapat cadangan pindaan terhadap Seksyen 117 Enakmen Undang-undang Pentadbiran Agama Islam Selangor 2003 di Dewan Undang Negeri (DUN) Selangor baru-baru ini iaitu meminda keizinan ibu dan bapa atau penjaganya kepada keizinan ibu atau bapa atau penjaganya bagi kanak-kanak  bawah 18 tahun.  Ini kerana dalam konteks di Malaysia, Perkara 12 (4) Perlembagaan Persekutuan memperuntukkan “Bagi maksud Fasal (3), agama bagi seseorang yang berumur kurang daripada lapan belas tahun adalah ditetapkan oleh ibu bapa atau penjaganya”. Melihat kepada versi dalam Bahasa Inggeris, ia menyebut perkataan ‘parent’ yang membawa maksud ibu atau bapa. Sekiranya perkataan ‘parents’ ditulis dengan jelas, ia membawa maksud ibu dan bapa.

Para ahli perundangan dan akademik membuat tafsiran yang berbeza mengenai perkataan ‘parent’ dalam Perkara 12(4) Perlembagaan Persekutuan. Bagi yang menyokong ia membawa maksud kedua ibu bapa, mereka merujuk kepada Perkara 160 Perlembagaan Persekutuan dalam tafsiran ‘his’ (dia lelaki) meliputi ‘her’ (dia perempuan). Begitu juga perkataan ‘parent’ hendaklah juga difahami secara jamak iaitu ‘parents’. Interpretasi ini didokong oleh Shad Saleem Faruqi, Majlis Peguam Malaysia, pertubuhan-pertubuhan NGO, parti-parti politik komponen Barisan Nasional seperti MCA dan MIC serta parti-parti politik dalam Pakatan Harapan terutama DAP dan PKR.

Persatuan Peguam Muslim Malaysia (PPMM) dan Persatuan Peguam Syarie Malaysia (PGSM) berhujah bahawa penentuan agama kanak-kanak secara unilateral adalah selaras dengan keputusan dalam kes Susie Teoh (1990) dan Subashini (2008) di mana Mahkamah Persekutuan memutuskan bahawa penentuan agama seorang kanak-kanak bawah 18 tahun adalah dengan kebenaran ibu atau bapa atau penjaganya. Walau bagaimanapun, keputusan ini tidak dipersetujui oleh Majlis Peguam kerana pada kacamata mereka hujah yang mengatakan hanya cukup salah seorang ibu atau bapa dalam memberi keizinan agama seseorang kanak-kanak berlawanan dengan Perkara 12 (4) Perlembagaan Persekutuan dan keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Subashini adalah terkhilaf. Ini kerana pada pandangan mereka, Mahkamah Persekutuan tidak mengambil kira takrifan dalam Perkara 160 (1) Jadual Kesebelas Perlembagaan Persekutuan bahawa setiap perkataan mufrad (parent) membawa maksud jamak (parents).

Perlu dijelaskan bahawa buat masa sekarang terdapat negeri yang memperuntukkan keperluan keizinan ibu dan bapa, dan terdapat juga negeri yang hanya memperuntukkan keperluan keizinan ibu atau bapa dalam pengislaman kanak-kanak bawah 18 tahun.

Terdapat 8 negeri iaitu Wilayah Persekutuan, Melaka, Sabah, Sarawak, Johor, Negeri Sembilan, Perak dan Kedah yang memperuntukkan dalam Akta/Enakmen Pentadbiran Undang-undang Islam masing-masing bahawa penentuan agama kanak-kanak bawah 18 tahun adalah dengan persetujuan ibu atau bapa. Manakala bagi 4 negeri iaitu Pulau Pinang, Selangor, Perlis dan Terengganu menetapkan keperluan persetujuan ibu dan bapa. Dua negeri iaitu Pahang dan Kedah tidak mempunyai peruntukan mengenai keperluan persetujuan ibu bapa dalam pemelukan agama Islam bawah lapan belas tahun.

Persoalannya apakah DUN Negeri Selangor mempunyai kuasa meminda peruntukan Seksyen 117 Enakmen Undang-undang Pentadbiran Agama Islam Selangor 2003? Jawapannya, secara undang-undang, DUN Selangor mempunyai kuasa untuk memindanya tetapi secara moral, DUN Selangor tidak boleh berbuat demikian kerana “terikat” dengan keputusan Indira Ghandi (2018) yang mengkehendaki persetujuan dan keizinan kedua-dua ibu dan bapa. Mengambil contoh Enakmen Jenayah Syariah (II) Kelantan 1993 dan Enakmen Jenayah Syariah (II) Kelantan (Pindaan 2015) dan Enakmen Kesalahan Jenayah Syariah (Hudud dan Qisas) Terengganu 2002 yang diluluskan oleh DUN masing-masing serta diwartakan. Kedua-dua DUN Kelantan dan Terengganu mempunyai kuasa membuat undang-undang tersebut tetapi ianyanya tidak boleh dikuatkuasakan kerana bercanggah dengan Perlembagaan Persekutuan kerana mengambil bidang kuasa persekutuan.

Buat masa sekarang keputusan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Indira Ghandi (2018) mengikat kerana hakim-hakim telah mentafsirkan perkataan ‘parent’ dengan maksud jamak ‘parents’. Ini kerana persetujuan kedua-dua ibu dan bapa diperlukan sebelum sijil pemelukan Islam dikeluarkan untuk dua anak bawah umur mengikut Perkara 12(4) dengan merujuk kepada takrifan di bawah Jadual Kesebelas dan seksyen 5 dan 11 Akta Penjagaan Kanak-kanak 1961.

Sehingga ada keputusan yang berbeza oleh Mahkamah Persekutuan di masa hadapan, takrifan keperluan kepada keizinan ibu dan bapa dalam penentuan agama kanak-kanak di bawah umur 18 tahun adalah terpakai.

Bebas News : Sabtu, 10.08.2019

 

The call by some groups to incorporate the Rukun Negara as the preamble to the Federal Constitution is timely. The Rukun Negara was first introduced as the national philosophy by the fourth Yang di-Pertuan Agong, the late Sultan of Terengganu, during Merdeka Day in 1970.

Among the primary goals of the Rukun Negara are to realise Malaysia’s ambitions towards enhancing unity among the people; safeguarding the spirit of democracy; establishing a just society; maintaining a liberal approach in addressing diversity; and creating a progressive and technologically advanced society.

In fulfilling the above ideals, the Rukun Negara underlines five core principles: Belief in God; Loyalty to the King and Country; Supremacy of the Constitution; Rule of Law; and Good Behaviour and Morality. Today, the Rukun Negara has become more relevant than ever in three ways:

FIRST, the philosophy of unity embedded within the Rukun Negara is essential to cultivate ethnic harmony which has been continually tested throughout the country’s history. Many pointed toward the Malayan Union controversy in 1946 as the turning point that marked the heightening of ethnic consciousness and nationalism among the various ethnic groups in the Malay peninsula.

The Malays, across all strata of society, opposed the Malayan Union while the non-Malays were more ambivalent. This was likely due to the Malayan Union’s direct implication on Malay interests such as restriction on the powers of the sultans, reduction of Malay special privileges and loosening of citizenship requirements. The Malayan Union was then superseded by the Federation of Malaya in 1948.

Voices demanding independence grew stronger and the British were compelled to concede but not before imposing several prerequisites. Among the conditions for independence was that all ethnic groups could demonstrate their ability to cooperate and live together. The success of the Perikatan coalition which consisted of multi-ethnic parties had proven the close ties and tolerance among the races under the spirit of “give and take”. Consequently, Malaya gained independence on Aug 31, 1957.

Ethnic unity was again tested during the formation of Malaysia in 1963. The entry of Singapore, Sabah and Sarawak provided a significant demographic shift. Singapore introduced a bigger share of Chinese populace while Sabah and Sarawak introduced a wide variety of ethnic groups and tribes. For Sabah and Sarawak, the 20-point agreement has been laid down and added to the Federal Constitution to preserve ethnic identities and state rights. The inclusion of the Rukun Negara as the preamble would be a great addition to our multicultural Constitution.

SECOND, in terms of economic disparity, the Rukun Negara’s philosophy of a just society is an essential guiding principle. The far-reaching economic gap between the indigenous and non-indigenous populations continues to be a significant concern. Prolonged economic inequality is known to breed prejudice and disunity within the society. The Rukun Negara itself was drafted in response to the infamous May 13, 1969 racial riots. The incident witnessed the suspension of the Constitution and the formation of the National Operations Council (MAGERAN) as the caretaker government to restore order and peace. In addition to the Rukun Negara, the New Economic Policy was also introduced to reduce the economic disparity and ensure a fairer and more equitable distribution of the nation’s wealth.

THIRD , the Rukun Negara as a preamble would significantly assist in interpreting the Federal Constitution. In this matter, the Rukun Negara can serve in three dimensions: providing the overarching ideals of unity, serving as the guiding principle in interpreting constitutional provisions and providing a substantive confirmation to the law.

In this regard, the author wishes to emphasise the first dimension based on the crucial need to cultivate national unity especially considering the current social reality and the many voices raised against it.

However, some parties question the need to incorporate the Rukun Negara as the preamble after 61 years of independence, and how it might impact the Constitution. In response, the author argues that inserting the Rukun Negara into the Federal Constitution will not diminish or limit any provision in the Constitution itself. This is because all the provisions contained in the Constitution are inter-related and mutually binding. The provisions cannot be read in isolation and without comprehensively viewing the document.

Key provisions in the Constitution remain intact and safeguarded. These include Article 3 (1) which establishes Islam as the religion of the Federation, Article 153 on the special position of the Malays and the Bumiputeras of Sabah and Sarawak, Article 152 on the Malay language, and Article 38 on the rights and privileges of the Malay Rulers and Council of Rulers.

Constitutional preambles generally emphasise general values and will not interfere with the essence and indigenous elements of the Constitution itself. Further discussion on the incorporation of Rukun Negara as the preamble to the Constitution is essential so that all parties understand its purpose and benefits. Meantime, one should not dismiss this proposal merely on the ground that the Reid Commission that drafted the Federal Constitution did not include the preamble.

Likewise, provisions in the Federal Constitution are always flexible and may be amended in accordance with the will of the people. They may be amended by members of parliament taking into consideration the benefits for a multiracial and multireligious nation.

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Dr Mohamed Azam Mohamed Adil is associate professor and deputy chief executive officer, International Institute of Advanced Islamic Studies (IAIS) Malaysia.

Published in: New Straits Times, Thursday 4 April 2019

Source : https://www.nst.com.my/opinion/columnists/2019/04/475875/essential-addition-federal-constitution

Page 1 of 5