Dr Mohamed Azam Mohamed Adil

Dr Mohamed Azam Mohamed Adil

Assoc. Prof. Dr. Mohamed Azam Mohamed Adil is Deputy CEO of the International Institute of Advanced Islamic Studies (IAIS) Malaysia.

Email: [email protected]

Saturday, 17 April 2021 14:48

Fasting: A tradition of major religions

Ramadhan al-Kareem! As we enter one of the most important months in the Islamic calendar, Muslims all over the world begin their annual religious obligation of abstaining from food, drink, and sexual intercourse from dawn to dusk for a whole month.

Fasting is viewed as a method to control one's desires so as to have a greater focus on devoting oneself to God. The Quran reads: "Fasting is prescribed on you as it was prescribed on those before you, that you may learn piety and righteousness." (2:183).

In Islam, fasting is a gateway to the spiritual world and a means to gain closeness to God. Fasting allows us the opportunity to glorify Allah SWT, and to thank Him for His countless favours. As we go along with our modern lives, it is often the case that we take His many favours for granted.

Fasting is an important ritual because while performing it, Muslims simultaneously attempt to perfect their manners according to the Islamic code as well as keeping their behaviour and ego in check.

Interestingly, fasting is a universal religious practice, and not limited to the Islamic tradition. Almost all major religions prescribe some form of fasting for their adherent.

For instance, in Christianity, both the Old and New Testament teach the value of fasting in the form of abstaining from food and drink in order to increase focus in prayer and seek God's approval. The Bible provides many examples of pious people who fasted, and received wisdom or revelation from God through it.

In Judaism, another Abrahamic faith, one form of fasting spans two full days beginning from the sunset a day before, to sunset the following day. Tisha B'Av, which means 'the ninth of Av', is an annual fasting day that commemorates a number of disasters that happened in Jewish history.

This includes the destruction of both the Solomon's Temple by the Neo-Babylonian Empire, and the second temple by the Roman Empire in Jerusalem.

The day is often regarded as the worst day in the Jewish calendar and is believed to be a day that is destined for tragedy. Tisha B'Av falls in the month of July or August in the Gregorian calendar.

Yom Kippur is another day of fasting mentioned in the Torah (Leviticus 23:26-32). Known as the Day of Atonement, Yom Kippur is considered the holiest day in the Jewish calendar. The central themes for this special day are atonement and repentance.

Jewish people traditionally observe this holy day by fasting and praying at the synagogue. At the end of Yom Kippur, Jews are encouraged to be in a spiritual position of hope that they have been forgiven by YHWH.

In Buddhism, there are several forms of fasting. The Buddha is known to have practised extreme forms of fasting which led to his emaciation before experiencing his great awakening. Different forms of fasting are practised in accordance with numerous Buddhist traditions.

Buddhist monastics, for instance, often follow the Pratimoksa codes, which follows specific rules outlined in the various Vinayas (text outlining the monastic discipline), in which one must not eat after the noon meal.

In Hinduism, fasting is not obligatory. However, it is a supererogatory act that aims to purify the body and mind, and acquire divine grace.

There are different forms of fasting, ranging from more or less strict, and varies depending on personal, familial and community beliefs.

In some cases, fasting involves the abstention of only one meal of the day. In this tradition, it is said that fasting does not necessarily mean that the body has to suffer.

Sometimes, it is sufficient to eliminate certain types of food and replace them with more nutritious meals. Meat eaters, for example, may settle for a strictly vegetarian dish.

Vegetarians, on the other hand, often eliminate rice, wheat, barley, and lentils by replacing them with potatoes. Hence, these restrictions or fasting can be a way of varying the daily diet as well as trying out new food. In turn, a day of fasting can even offer the expectation of enjoying newfound treats.

The primary reason for fasting in Islam is to achieve piety. Piety is one of the most emphasised virtues in the Quran and Sunnah. Taqwa (piety) occurs in more than 158 verses in the Quran, and even hundreds more in hadiths.

In fact, piety is the total sum of all Islamic values and virtues. If one has piety, one has achieved a great deal. Piety here means being in a state of consciousness toward God. Being pious means to live by His commands and to avoid His prohibitions.

Hence, fasting teaches us sincerity and helps us learn to live by the principles of our faith for the sake of God and Him alone, especially when such practice can be performed unnoticed by other human beings. This is the very purpose and essence of piety.

Additionally, throughout the fasting period, we learn to say 'no' to things that are otherwise permissible or even good. When one learns to say 'no' to that which is generally permissible, then it follows that one can be stronger to avoid the prohibitions. This is the spirit of piety.

Fasting also teaches empathy and sympathy. Fasting provides us with a small taste — to some extent — of the pain and suffering of the poor and destitute. It removes selfishness from us.

When Muslims fast together during the month of Ramadan, a sense of unity can be felt. This sense of unity ultimately emanates from the spiritual proximity with God that one achieves while fasting, just as it also cultivates a sense of togetherness among them.

Unity, peace, harmony, brotherhood, and sisterhood are among the fruits of piety and fasting.

Dr Mohamed Azam Mohamed Adil is Deputy CEO, International Institute of Advanced Islamic Studies (IAIS) Malaysia;

Published in: New Straits Times on Saturday, 17 April 2021

Source NST: https://www.nst.com.my/opinion/columnists/2021/04/683060/fasting-tradition-major-religions

ISU pertembungan bidang kuasa antara undang-undang sivil dan undang-undang syariah bukanlah satu perkara baru di Malaysia. Ini kerana Malaysia mengamalkan dwi sistem perundangan dan dua mahkamah yang berbeza.  Akibatnya, sering wujud pertembungan bidang kuasa antara dua undang-undang tersebut dan antara mahkamah sivil dan mahkamah syariah.

Melihat kepada masalah konflik perundangan yang sering timbul, pihak kerajaan melalui Jabatan Kemajuan Islam Malaysia (JAKIM) telah menubuhkan satu jawatankuasa yang dikenali sebagai Jawatankuasa Teknikal Undang-undang Syarak–Sivil pada tahun 1988 oleh Majlis Kebangsaan Bagi Hal Ehwal Agama Islam (MKI) dengan tujuan membantu JAKIM menggubal model undang-undang Islam bagi tujuan penyelarasan dan penyeragaman di seluruh negara. Di samping itu, ia juga membantu memperkemas dan memantapkan pentadbiran undang-undang Islam sedia ada. Salah satu tugas jawatankuasa tersebut ialah meneliti dan menerima pakai undang-undang sivil yang sesuai dengan syarak dan memansuhkan undang-undang sivil yang bertentangan dengan syarak. Inilah yang dinamakan harmonisasi undang-undang.

Perkataan “harmonisasi” berasal daripada bahasa Inggeris “harmonisation” yang merujuk kepada maksud “penyesuaian” dan “penerimaan” dari dua perkara yang berbeza. Ia juga membawa maksud penyelarasan. Dengan perkataan lain, harmonisasi boleh disifatkan sebagai mengambil satu ketetapan dari beberapa perkara yang berbeza dan menjadikannya sebagai penyelesaian. Ini termasuk dalam bidang undang-undang apabila membuat satu undang-undang yang difikirkan terbaik untuk negara.

Dalam konteks di Malaysia, ini termasuk dalam persoalan menggabung, mengolah dan menyesuaikan dua undang-undang iaitu undang-undang sivil dan syarak yang bertembung dengan membuat pindaan supaya ia dapat diterima pakai dengan baik. Peruntukan dalam undang-undang sivil yang bercanggah dengan undang-undang Islam dimansuhkan atau dibuat pindaan agar selari dengan kehendak Syariah. Begitu juga, peruntukan dalam undang-undang sivil yang tidak bercanggah dengan undang-undang Syariah dimasukkan dalam akta/enakmen undang-undang Islam. Hasilnya, peruntukan undang-undang sivil tidak dibuang secara total selagi ia mematuhi prinsip dan selari dengan kehendak Syariah.

Meskipun begitu, pendekatan harmonisasi undang-undang di Malaysia hendaklah berasaskan Perlembagaan Persekutuan yang merupakan undang-undang tertinggi. Ia tidak dapat lari daripada mencorakkan sesuatu undang-undang. Oleh yang demikian, acuan yang hendak dibentuk dalam proses pengharmonian undang-undang mestilah mengikut Perlembagaan Persekutuan.

Justeru itu, dalam pelaksanaan undang-undang Islam di Malaysia, ia tidak boleh terkeluar dari peruntukan yang diberi oleh Perlembagaan dan Parlimen. Undang-undang Islam hanya boleh dilaksanakan mengikut ketetapan dalam Jadual Kesembilan, Senarai II – Senarai Negeri, Perlembagaan Persekutuan yang memberi bidang kuasa yang terhad kepada Mahkamah Syariah dan hanya ke atas mereka yang menganut agama Islam dan setakat mana yang diberi oleh undang-undang Persekutuan yang meliputi undang-undang diri dan keluarga, termasuk mengenai perwarisan, wakaf, zakat, Baitulmal, masjid dan tempat sembahyang bagi orang Islam, dan penghukuman kesalahan yang dilakukan oleh orang Islam terhadap perintah agama tersebut.

Perkara 74 (2) Perlembagaan Persekutuan memberi kuasa kepada setiap Dewan Undangan Negeri (DUN) membuat undang-undang seperti yang terdapat dalam Jadual Kesembilan, Butiran 1, Senarai II – Senarai Negeri, menganugerahkan bidang kuasa jenayah Syariah hanya ke atas orang Islam dan hanya terhad kepada kesalahan-kesalahan yang dilakukan oleh orang Islam yang bertentangan dengan ajaran Islam dan mengadakan hukuman terhadap kesalahan-kesalahan tersebut. Ini termasuk kesalahan yang berhubung dengan kesucian agama Islam seperti mempersendakan ayat al-Quran dan Hadis, berjudi, minum arak, tidak menghormati Ramadhan, tidak menunaikan solat Jumaat bagi lelaki dan tidak membayar zakat atau fitrah.

Bagi kesalahan-kesalahan jenayah umum yang lain seperti mencuri, merompak, merogol dan membunuh, peruntukan bagi hukuman ini diperuntukkan dalam Kanun Keseksaan dan bidang kuasa mahkamah dianugerahkan kepada mahkamah sivil. Kesalahan-kesalahan ini telah disenaraikan di bawah Jadual Kesembilan, Senarai I – Senarai Persekutuan.

Terdapat juga beberapa kesalahan yang diperuntukkan bersama dalam enakmen kesalahan jenayah Syariah dan Kanun Keseksaan seperti perbuatan sumbang mahram, pelacuran, muncikari, hubungan seks sesama jantina, hubungan seks luar tabii dan perbuatan tidak sopan di tempat awam.

Dalam keputusan Iki Putra baru-baru ini, Mahkamah Persekutuan memutuskan bahawa seksyen 28 Enakmen Jenayah Syariah Selangor 1995 berkenaan persetubuhan bertentangan dengan hukum tabii adalah tidak berperlembagaan, terbatal dan tidak sah. Ini kerana DUN tidak boleh membuat undang-undang yang tersenarai di bawah Senarai Persekutuan walaupun kesalahan tersebut adalah bercanggah dengan perintah agama Islam . Keputusan ini telah menafikan keputusan sebelum ini dalam kes Sukma di mana bidang kuasa ini diberi bersama (co-existence) kepada DUN bagi negeri dan Parlimen bagi Wilayah-wilayah Persekutuan.

Memandangkan hanya DUN yang kompeten untuk membuat undang-undang Islam kecuali bagi Wilayah-wilayah Persekutuan di mana Parlimen boleh membuat undang-undang Islam. Justeru itu, sesuatu undang-undang yang berkaitan dengan undang-undang Islam tetapi dengan tujuan untuk penyelarasan tidak boleh dibuat oleh Parlimen kecuali kerajaan sesuatu negeri itu memohon untuk memberi persetujuan untuk berbuat demikian atau atas permintaan dari DUN tersebut (Perkara 76 Perlembagaan Persekutuan).

Oleh kerana undang-undang Islam terletak di bawah bidang kuasa negeri-negeri, pentadbiran undang-undang Islam dan yang berkait dengannya adalah di bawah kuasa prerogatif Sultan/Raja dengan penyeliaan Majlis Agama Islam Negeri (MAIN). Oleh itu, DUN mempunyai kuasa untuk membuat undang-undang yang berkaitan dengan undang-undang Islam dan hanya untuk orang-orang Islam. Ia tidak boleh membuat undang-undang yang berlawanan dengan undang-undang Persekutuan. Ini kerana, mana-mana undang-undang negeri yang berlawanan dengan undang-undang Persekutuan, maka undang-undang Persekutuan akan terpakai dan undang-undang negeri tersebut akan terbatal setakat mana ia berlawanan.

Untuk mengharmonisasikan undang-undang, prinsip undang-undang Islam yang terdapat dalam undang-undang sivil tidak perlu dibuat pindaan kerana ia telah diterima baik oleh semua pihak sama ada orang Islam atau bukan Islam. Melihat kepada perdebatan pelaksanaan undang-undang jenayah Islam yang meliputi hudud dan qisas, secara sedar atau tidak, peruntukan dalam Kanun Keseksaan secara relatifnya adalah 60-70% mematuhi Islam. Adalah lebih baik sekiranya peruntukan yang tidak mematuhi kehendak Syarak dipinda atau dimasukkan ke dalamnya, yang akhirnya, pemakaian “undang-undang jenayah Islam” dapat dilaksanakan dalam kerangka Kanun Keseksaan yang terpakai untuk orang Islam dan bukan Islam.

Selain dari itu, pendekatan tafsiran yang holistik perlu bagi memberi kuasa kepada DUN bagi negeri dan Parlimen bagi Wilayah-wilayah Persekutuan membuat undang-undang jenayah Syariah bagi orang Islam yang melakukan kesalahan menyalahi perintah agama Islam.

Dalam masa yang sama, demi untuk mengharmonisasikan bidang kuasa negeri dan persekutuan dalam membuat undang-undang jenayah, satu pindaan dengan memasukan “undang-undang jenayah” dalam Jadual Kesembilan Senarai III – Senarai Bersama perlu dibuat di Parlimen bagi memberi kuasa kepada DUN bagi negeri-negeri dan Parlimen bagi Wilayah-wilayah Persekutuan membuat undang-undang jenayah. Ia sebenarnya mengembalikan asas pembentukan negara Malaysia yang berkonsepkan federalisme di mana persekutuan tidak akan wujud tanpa persetujuan negeri-negeri dalam membentuk sebuah negara merdeka. Justeru itu, sebagai balasan, walaupun kuasa negeri adalah terhad berbanding kuasa persekutuan, undang-undang jenayah sepatutnya seiring antara negeri dan persekutuan.


Source: https://bebasnews.my/?p=56822

KES penggunaan kalimah Allah sekali lagi menjadi isu negara baru-baru ini apabila Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur memutuskan Kementerian Dalam Negeri (KDN) khilaf apabila mengeluarkan arahan larangan penggunaan kalimah itu ke atas bukan Islam pada 5 Disember 1986.

Mahkamah juga memutuskan arahan KDN itu salah di sisi undang-undang dan tidak berperlembagaan.

Hakim, Datuk Nor Bee Ariffin dalam penghakiman semakan kehakiman dimohon Jill Ireland, membenarkan wanita Kristian berbangsa Melanau itu menggunakan kalimah Allah yang terdapat dalam cakera padat (CD) berjudul 'Cara Hidup Dalam kerajaan Allah', Hidup Benar Dalam Kerajaan Allah' dan 'Ibadah Yang Benar Dalam Kerajaan Allah'.

Semua CD dirampas pihak berkuasa ketika ketibaan di Terminal Pengangkutan Tambang Murah (LCCT) Sepang pada 11 Mei 2008.

Hakim sama juga membenarkan deklarasi dalam mengamalkan kebebasan beragama dijamin dalam Perkara 3, 8, 11 dan 12 Perlembagaan Persekutuan.

Hakim Datuk Nor Bee membenarkan permohonan itu untuk pendidikan agama meskipun dihujahkan oleh Shamsul Bolhassan bahawa ia mesti disertakan penafian 'hanya untuk penganut Kristian' dan perlu meletakkan lambang salib pada bahagian hadapan kulit CD dan buku.

Noor Bee juga menekankan Perkara 8 Perlembagaan Persekutuan menjamin hak kesamarataan antara warganegara dengan alasan keagamaan dalam pentadbiran undang-undang.

Mahkamah memutuskan larangan penggunaan tiga perkataan lain iaitu 'Baitullah', 'Kaabah' dan 'solat' adalah berlawanan dengan Perlembagaan, menyalahi undang-undang dan tidak rasional.

Penggunaan semua perkataan ini tidak mengganggu ketenteraman awam.

Memandangkan penghakiman bertulis bagi kes ini belum dikeluarkan hakim, perbincangan mendalam tidak dapat dibuat.

Namun, hujah di bawah Perkara 11(4) dan 11(5) perlu dibincangkan kerana kebebasan beragama di Malaysia tidak bersifat mutlak, walaupun Perkara 11(1) Perlembagaan Persekutuan menjamin setiap individu untuk menganuti dan mengamalkan agamanya.

Perkara 11(1) turut menyebut "tertakluk kepada Fasal (4), mengembangkan agamanya".

Perkara 11(4) memperuntukkan undang-undang negeri dan Persekutuan bagi Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur, Labuan dan Putrajaya, boleh mengawal atau menyekat pengembangan apa-apa iktikad atau kepercayaan agama antara penganut agama Islam.

Menurut Profesor Andrew Harding, di samping melindungi kebebasan beragama, peruntukan dalam Perkara 11 juga membezakan antara mengamalkan dan mengembangkan agama.

Perkara 11(1) memberi kebebasan kepada setiap individu untuk mengamalkan agama anutannya. Namun, kebebasan beragama ini tidak bersifat mutlak kerana Perkara 11(4) juga memperuntukkan sekatan ke atas kebebasan beragama dari segi pengembangannya.

Sekatan ini menurut beliau lebih untuk memelihara ketenteraman awam seperti terkandung dalam Perkara 11(5).

Justeru, Perkara 11(4) memperuntukkan badan perundangan negeri, termasuk Parlimen bagi semua wilayah Persekutuan boleh menggubal undang-undang yang mengawal dan menyekat penyebaran doktrin dan kepercayaan bukan Islam kepada kalangan orang Islam.

Berikutan itu, penyebaran agama bukan Islam kepada orang Islam satu kesalahan jenayah, sebaliknya penyebaran agama Islam kepada penganut agama lain diharuskan.

Begitu juga dalam Perkara 11(5), di mana Perlembagaan menyekat kebebasan diberi dalam Perkara 11(1). Perkara 11 (5) memperuntukkan "Perkara ini tidak membenarkan sebarang tindakan berlawanan dengan undang-undang awam membabitkan ketenteraman awam, kesihatan awam atau akhlak".

Melihat peruntukan dalam Perkara 3(1) yang memperuntukkan "...agama lain boleh diamalkan dengan aman dan damai..." - ini jelas menunjukkan hanya Islam disebut dalam Perlembagaan.

Agama lain boleh diamalkan di Malaysia dengan syarat ia dalam keadaan aman dan damai. Dengan perkataan lain, amalan agama lain yang boleh membawa kepada ketidaktenteraman, tidak dibenarkan sama sekali.

Merujuk kes kalimah Allah diputuskan Mahkamah Persekutuan pada 23 Jun 2014 dengan majoriti 4 – 3 menolak rayuan oleh pihak The Herald yang mahukan penggunaan kalimah Allah dalam penerbitan bahasa Melayu.

Ini rayuan The Herald terhadap keputusan sebulat suara Mahkamah Rayuan pada 14 Oktober 2013 yang tidak membenarkan penggunaan kalimah Allah dalam The Catholic Weekly walaupun hakim di peringkat Mahkamah Tinggi membenarkannya.

Alasan penghakiman mereka antara lain merujuk kedudukan Islam seperti diperuntukkan dalam Perkara 3(1) Perlembagaan Persekutuan mengenai Islam agama Persekutuan dan Perkara 11(4) Perlembagaan Persekutuan mengenai larangan menyebarkan agama bukan Islam kepada orang Islam.

Bagaimanapun, larangan ini tidak terpakai di Sabah dan Sarawak, kerana dari segi amalannya ia menggunakan nama Allah dalam kitab Injil buat sekian lamanya.

Larangan ini hanya dikenakan di Semenanjung. Lagipun, tiada enakmen pengawalan agama bukan Islam kepada orang Islam di Sabah dan Sarawak.

Hakikatnya, Perkara 11(4) membenarkan negeri membuat undang-undang pengawalan agama bukan Islam kepada orang Islam.

Dalam Enakmen Agama Bukan Islam (Kawalan Perkembangan dalam kalangan Orang Islam) memperuntukkan beberapa sekatan yang menghalang bukan Islam daripada menggunakan perkataan tertentu dalam agama Islam untuk tujuan agama bukan Islam.

Memang jelas, dalam 10 negeri yang mempunyai Enakmen Agama Bukan Islam (Kawalan Perkembangan Di kalangan Orang Islam) memperuntukkan dalam Jadual (Seksyen 9) perkataan-perkataan yang tidak boleh digunakan berkaitan dengan agama bukan Islam, antara lain, kalimah Allah, Baitullah, Kaabah, firman Allah, hadis, Illahi, wahyu, ibadah dan perkataan lain yang tersenarai dalam Bahagian I jadual terbabit.

Tambahan pula, pada 16 Mei 1986, Kabinet memutuskan orang bukan Islam tidak boleh menggunakan kalimah Allah untuk tujuan agama mereka.

Ini diikuti keputusan Muzakarah Fatwa Kebangsaan pada 7 Mei 2008 yang menyatakan bahawa kalimah Allah adalah khusus untuk orang Islam dan bukan Islam dilarang sama sekali menggunakannya untuk agama mereka.

Kesimpulannya, sudah tiba masanya pihak berkuasa menguatkuasakan undang-undang berkenaan.

Undang-undang pengawalan penyebaran agama bukan Islam kepada orang Islam mula diperkenalkan pada 1981 di Kelantan dan berakhir di Johor pada 1991.

Sekiranya kita mengambil 1991 bagi negeri paling akhir menggubal undang-undang itu, dalam tempoh 30 tahun undang-undang berkenaan wujud, hanya pada 2002 ada pendakwaan pertama di Pahang.

Tindakan undang-undang sepatutnya diambil mengikut enakmen ini bagi negeri yang sudah mempunyai undang-undang terbabit, termasuk di Selangor dan tidak hanya di bawah Akta Mesin Cetak dan Penerbitan 1984 yang memberi kuasa kepada Menteri Dalam Negeri untuk berbuat demikian.

Penulis adalah Timbalan Ketua Pegawai Eksekutif Institut Kajian Tinggi Islam Antarabangsa (IAIS) Malaysia

Source: https://www.bharian.com.my/kolumnis/2021/03/795667/pertahan-kalimah-suci-melalui-enakmen-agama-bukan-islam

Kedudukan kuasa Dewan Undangan Negeri dalam membuat undang-undang kesalahan jenayah yang ianya juga wujud dalam Kanun Keseksaan dan bidang kuasa Mahkamah Syariah sekali lagi menjadi isu yang dibangkitkan  dalam Mahkamah Sivil.

Dalam kes Iki Putra lawan Kerajaan Negeri Selangor dan Majlis Agama Islam Selangor, Mahkamah Persekutuan dalam penghakimannya pada 25 Februari lalu secara sebulat suara memutuskan bahawa seksyen 28 Enakmen Jenayah Syariah Negeri Selangor (EJSS) 1995 yang memperuntukkan persetubuhan bertentangan dengan hukum tabii adalah tidak berperlembagaan dan justeru itu terbatal dan tidak sah. Ini kerana ia telah mengambil kuasa utama (primary power) Parlimen yang diberi kuasa dalam membuat undang-undang jenayah seperti yang diperuntukkan dalam Senarai 1 Senarai Persekutuan Jadual Kesembilan Perlembagaan Persekutuan.

Dewan Undangan Negeri tidak mempunyai kuasa membuat undang-undang terhadap kesalahan jenayah termasuk jenayah Syariah yang telah diberikan kuasa kepada Parlimen. Jadual Kesembilan Senarai  II Senarai Negeri memberi hanya memberi kuasa kepada Dewan Undangan Negeri untuk membuat undang-undang berkaitan dengan “pewujudan dan penghukuman kesalahan yang dilakukan oleh orang yang menganut agama Islam terhadap perintah agama Islam (creation and punishment of offences by persons professing the religion of Islam against precepts of Islam). Kuasa Dewan Undangan Negeri adalah terhad oleh perkataan “kecuali berkenaan dengan perkara yang termasuk dalam Senarai Persekutuan” (Preclusion Clause). Justeru itu, Jadual Kesembilan di dalam Senarai II Senarai Negeri juga dihadkan oleh Preclusion Clause ini.

Mahkamah Persekutuan bersetuju bahawa kesalahan persetubuhan bertentangan dengan hukum tabii dalam seksyen 28 EJSS 1995 adalah satu kesalahan yang melanggar perintah agama Islam (precepts of Islam) di dalam Jadual Kesembilan Senarai II Senarai Negeri tetapi ia terhalang oleh Preclusion Clause tersebut.

Memandangkan Parlimen telah membuat undang-undang jenayah yang mempunyai persamaan dengan undang-undang jenayah Syariah negeri, Dewan Undangan Negeri tidak boleh membuat undang-undang yang sama. Dalam hal ini seksyen 377A Kanun Keseksaan sudah pun meliputi kesalahan jenayah persetubuhan bertentangan dengan hukum tabii, maka Dewan Undangan Negeri Selangor tidak mempunyai kuasa untuk membuat seksyen 28 EJSS 1995.

Meskipun begitu, Mahkamah Persekutuan berpendapat bahawa Dewan Undangan Negeri masih mempunyai kuasa untuk membuat undang-undang berkaitan dengan “pewujudan dan penghukuman kesalahan yang dilakukan oleh orang yang menganut agama Islam terhadap perintah agama Islam (creation and punishment of offences by persons professing the religion of Islam against precepts of Islam) mengenai kesalahan yang berkaitan dengan akidah, kesucian agama Islam seperti menghina al-Quran & Hadis dan yang berkaitan dengan moral seperti minum arak, zina dan khalwat yang merupakan kesalahan agama dan lain-lain kesalahan yang tersenarai dalam Senarai II Senarai Negeri Jadual Kesembilan Perlembagaan Persekutuan.

Mahkamah Persekutuan mengambil pendekatan kes Sulaiman Takrib lawan Kerajaan Negeri Terengganu (2008) di mana Tun Abdul Hamid (Ketua Hakim Negara ketika itu) menyatakan bahawa “pewujudan dan penghukuman kesalahan” (creation and punishment of offences) tertakluk kepada:

i) pelaku kesalahan itu mestilah menganut agama Islam;

ii) kesalahan itu bercanggah dengan perintah agama Islam (precepts of Islam);

iii) kesalahan itu tidak tersenarai di bawah Senarai Persekutuan ; dan

iv) hukuman ke atas pesalah tersebut mengikut bidang kuasa jenayah Syariah di bawah seksyen 2 Akta 355 1965 – hukuman tidak lebih 3 tahun penjara, denda tidak lebih RM5 ribu dan tidak lebih enam kali sebatan.

Dalam penghakiman ini, Tun Tengku Maimun Tuan Mat, Ketua Hakim Negara mengambil pendekatan ini dalam menentukan sama ada pewujudan dan penghukuman kesalahan (creation and punishment of offences) itu, ia mesti memenuhi keempat-empat ciri di atas.

Memandangkan ia tidak memenuhi syarat ketiga iaitu kesalahan itu tidak tersenarai di bawah kuasa Senarai Persekutuan, maka kesalahan persetubuhan bertentangan dengan hukum tabii di dalam seksyen 28 EJSS 1995 adalah tidak berperlembagaan, terbatal dan tidak sah.

Tambahan pula,  Dewan Undangan Negeri dan Mahkamah Syariah tidak mempunyai bidang kuasa terhadap jenayah persetubuhan bertentangan dengan hukum tabii kerana kesalahan yang sama termaktub dalam seksyen 377A Kanun Keseksaan.

Tan Sri Azahar Mohamed, Hakim Besar Malaya turut memutuskan bahawa bidang kuasa jenayah Syariah yang diberi kepada negeri dan Mahkamah Syariah adalah bersifat “residual” (baki) dari apa yang tidak diberi kepada persekutuan dan Mahkamah Sivil seperti yang tersenarai dalam Senarai I Senarai Persekutuan.

Tan Sri Azahar menambah bahawa Seksyen 28 EJSS 1955 dan Seksyen 377A Kanun Keseksaan tidak boleh wujud bersama kerana ia boleh menimbulkan diskriminasi yang bercanggah dengan kehendak di bawah Perkara 8 Perlembagaan Persekutuan bahawa seseorang itu adalah sama di sisi undang-undang. Memandangkan terdapat dua hukuman yang berbeza antara dua undang-undang ini,  seksyen 28 EJSS 1995 dianggap mendiskriminasikan Iki Putra kerana hukuman yang dikenakan ke atasnya adalah lebih ringan berbanding dengan hukuman dalam seksyen 377B kerana  beliau telah ditangkap bersama dengan beberapa orang bukan Islam. Ini kerana seksyen 377A terpakai ke atas orang Islam dan bukan Islam dan seksyen 28 EJSS 1995 hanya terpakai ke atas orang Islam sahaja.

Bagaimana pula sekiranya sepasang lelaki dan wanita yang berumur lebih 16 tahun yang berbeza agama ditangkap melakukan zina dengan kerelaan, individu yang beragama Islam itu akan didakwa di bawah seksyen 25 EJSS 1995 yang boleh dihukum dengan hukuman tidak melebihi tiga tahun penjara, denda tidak melebihi RM 5 ribu dan tidak melebihi enam sebatan. Manakala individu bukan Islam akan terlepas daripada sebarang dakwaan dan hukuman kerana ia tidak merupakan kesalahan di bawah undang-undang sivil. Bukankah ini juga menimbulkan diskriminasi ke atas individu Islam yang bertentangan dengan kehendak Perkara 8 Perlembagaan Persekutuan?

Nampaknya, pendekatan dalam kes Sukma Darmawan Sasmitaat Madja lawan Ketua Pengarah Penjara Malaysia & Satu Lagi tidak diambil dalam kes Iki Putra. Dalam kes Sukma, Mahkamah Persekutuan memutuskan bahawa seksyen 377A Kanun Keseksaan dan seksyen 25 Akta Kesalahan Jenayah Syariah Wilayah-wilayah Persekutuan 1997 (Akta559) dan kedua-dua mahkamah iaitu Mahkamah Sivil dan Mahkamah Syariah mempunyai bidang kuasa untuk mendengar kes yang melibatkan liwat. Kedua-dua peruntukan di atas dianggap berperlembagaan (constitutional). Cuma hanya salah satu mahkamah sahaja yang boleh mendengar kes seks luar tabii. Maka sekiranya pendakwaan telah dibawa kepada Mahkamah Sivil, maka ia tidak boleh dibawa ke Mahkamah Syariah bagi kesalahan yang sama. Dari segi hukuman, seksyen 377B Kanun Keseksaan memperuntukkan hukuman yang lebih berat iaitu  penjara sehingga 20 tahun dan boleh dikenakan sebatan. Manakala bagi hukuman seksyen 25 Akta 559 hukumannya lebih ringan iaitu denda tidak melebihi RM 5 ribu atau penjara tidak melebihi 5 tahun atau disebat tidak melebihi 6 sebatan atau dihukum dengan mana-mana kombinasi hukuman itu..

Berikutan dengan keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Iki, ia akan membawa beberapa implikasi terhadap peruntukan kesalahan jenayah Syariah yang lain seperti perbuatan sumbang mahram, pelacuran, hubungan jenis antara orang yang sama jantina dan perbuatan tidak sopan di tempat awam. Kesalahan-kesalahan ini boleh dianggap bercanggah dan berlawanan dengan Perlembagaan Persekutuan seperti yang tersenarai di bawah Senarai 1 Senarai Persekutuan Jadual Kesembilan.

Justeru itu, pihak berkuasa agama terutama Jawatankuasa Teknikal Undang-undang Syarak dan Sivil JAKIM dan pihak-pihak lain termasuk Bahagian Undang-undang Syariah & Harmonisasi, Pejabat Peguam Negara dan pihak-pihak terlibat di negeri-negeri perlu melihat kembali peruntukan yang dikatakan “mengambil kuasa” Parlimen. Ini kerana kesalahan tersebut boleh dicabar di Mahkamah Sivil kerana ia bercanggah dengan Perlembagaan Persekutuan dan implikasinya ialah terbatal dan tidak sah.



Saturday, 06 February 2021 10:36

Renew efforts to combat corruption

In the recently released Corruption Perceptions Index (CPI) 2020 by Transparency International (TI), Malaysia's rank fell to 57th position out of 180 countries.

Denmark and New Zealand occupy the top spot in the 2020 CPI, maintaining their same positions in 2019. Both countries attained a score of 88/100, indicating very low instances of corruption. It is an irrefutable fact that both nations are known for high levels of transparency in the public and private sectors.

Within the ten Asean member states, Malaysia (51 points) sits in third place behind Singapore (85 points) and Brunei (60 points). On another note, Singapore ranks third in the overall CPI, together with Finland and Switzerland.

Among the Organisation of Islamic Cooperation (OIC) countries, Malaysia lags behind the United Arab Emirates (UAE) (21st spot, with 71 points), Qatar (30th spot with 63 points) and Saudi Arabia (52nd spot with 53 points).

We have to come to terms with the fact that Malaysia is struggling to reduce its corruption cases. Even as the country is preoccupied in dealing with the Covid-19 pandemic, there has been no respite when it comes to corruption.

In 2020, statistics from the Malaysian Anti-Corruption Commission (MACC) indicate that there were 998 cases of corruption involving public servants and the public in general. In 2019, there were 1,011 cases, and 894 cases in 2018.

Among government efforts to combat corruption was a circular on giving and receiving 'gifts'. The MACC No Gift Policy (Nov 14, 2014) was part of the circular, which forbids public officers from receiving or giving 'gifts' if they are related to his official public duty, and/or, the form, amount or worth of the 'gift' does not commensurate with the intent of the 'gift'. The objective of this policy is to prevent scenarios where 'gifts' are used as bribes and safeguard the integrity of public officers.

The National Corruption Plan (NACP) 2019-2023, launched on Jan 29, 2019, was introduced by the Pakatan Harapan (PH) government to inculcate a sense of accountability and integrity within its administration.

The efforts made to combat corruption by the previous government is now continued by the Perikatan Nasional (PN) government. An example of this initiative is the tabling of a political financing bill in Parliament, in line with the NACP 2019-2023.

This bill looks at local legal frameworks in terms of political funding by external entities. From here on, the Parliament's Public Accounts Committee (PAC) is tasked in preparing a report on the policy of political funding for the perusal and action of the government. This report is to be made available before the second meeting (of the third term) of the 14th Parliament 2021.

We will do well to remember that corruption will have an impact on a nation's economy. Malaysia needs to improve its CPI ranking for 2021 to attract more foreign investment. According to a 2020 report released by the United Nations Conference on Trade and Development (UNCTAD), Foreign Direct Investment (FDI) into Malaysia has decreased 68 per cent, totalling to a meagre US$2.5 billion.

In order to get our economy back on track, there is an urgent need to reduce corruption, if not eradicate it entirely. Those at the helm of leadership have to realise that corruption is a systemic issue.

It trickles down from the top to the bottom, where different strata of society will be adversely affected. The government's initiative to curb corruption has to address its causes rather than merely dealing with its effects.

It is the responsibility of all citizens, regardless of race, religion, and/or political affiliations, to come together in dealing with this cancer within society. There has to be renewed effort to combat corruption in all its guises; to ensure that 'integrity' is not just a word that appears in national slogans from time to time, but an actual practice in the lives of Malaysians.

Dr Mohamed Azam Mohamed Adil is Deputy CEO, International Institute of Advanced Islamic Studies (IAIS) Malaysia;

Published in: New Straits Times on Tuesday, 02 February 2021

Source NST: https://www.nst.com.my/opinion/columnists/2021/02/662426/renew-efforts-combat-corruption

Indeks Persepsi Rasuah (CPI) ke-23 bagi 2020 meletakkan Malaysia pada kedudukan ke-57 daripada 180 negara, turun enam anak tangga berbanding tahun sebelumnya.

Negara mencatatkan skor 51 daripada 100 untuk 2020 berbanding 53 pada 2019. Pada 2018, kedudukan CPI Malaysia naik 10 anak tangga pada kedudukan ke-61 dengan skor 47 daripada 100 mata.

Antara kriteria pengiraan indeks ini melihat kepada persoalan berkaitan rasuah sektor awam ialah amalan rasuah, penyalahgunaan dana awam, penggunaan pejabat kerajaan untuk tujuan peribadi, amalan nepotisme dalam perkhidmatan awam, kemampuan kerajaan menguatkuasakan mekanisme integriti, kewujudan undang-undang perisytiharan kewangan, konflik kepentingan diri dan peruntukan undang-undang yang mencukupi kepada pemberi maklumat, wartawan dan penyiasat.

Seperti 2019, New Zealand dan Denmark menduduki tangga tertinggi CPI pada 2020 kerana rendahnya amalan rasuah di dua negara itu dengan skor 88 daripada 100.

Pada 2019, kedua-dua negara berkenaan memperoleh skor 87 mata.

Dalam kalangan 10 negara ASEAN, Malaysia disenarai ketiga selepas Singapura (85 mata) dan Brunei (60 mata). Malah Singapura berada pada tangga ketiga dunia berkongsi kedudukan dengan Finland dan Switzerland.

Dalam kalangan negara Islam pula, Malaysia ketinggalan di belakang Emiriah Arab Bersatu (UAE) (tangga ke-21 dengan 71 mata), Qatar (tangga ke-30 dengan 63 mata) dan Arab Saudi (tangga ke-52 dengan 53 mata).

Presiden Persatuan Pemeriksaan Fraud Bertauliah Malaysia, Datuk Seri Akhbar Satar memaklumkan ada banyak faktor kejatuhan Malaysia dalam CPI kali ini.

Antaranya berleluasanya amalan rasuah, ketidakstabilan politik negara, krisis dalam demokrasi, ekonomi yang lemah, kurangnya governan yang baik dan ketidaktentuan masa depan negara.

Hakikatnya, amalan rasuah masih berleluasa di Malaysia. Walaupun dalam keadaan negara dilanda pandemik, sejumlah 998 kes tangkapan membabitkan jenayah itu direkodkan tahun lalu.

Meskipun begitu, jumlah itu menurun berbanding 2019 dengan 1,101 kes, tetapi naik sedikit berbanding 2018 dengan 894 kes.

Memandangkan kes rasuah dalam kalangan penjawat awam agak tinggi, kerajaan mengeluarkan pekeliling bagi menjelaskan definisi pemberian dan penerimaan 'hadiah' yang boleh membawa maksud rasuah.

Garis Panduan Pemberian dan Penerimaan Hadiah dalam Perkhidmatan Awam melalui Pekeliling Perkhidmatan Bilangan 3 1998 menetapkan, "hadiah meliputi wang, harta alih dan tak alih, kenderaan, tambang percuma, tiket loteri, saham, kemudahan perjalanan, hiburan, perkhidmatan, keahlian kelab, apa-apa bentuk diskaun atau komisen, hamper, barang kemas, perhiasan, apa-apa pemberian, cenderamata atau apa-apa benda bernilai yang diberi kepada atau diterima pegawai itu, isterinya atau mana-mana orang lain bagi pihaknya daripada mana-mana orang dengan tiada balasan atau balasan yang diketahui oleh pegawai itu tidak mencukupi atau mencukupi".

Menurut Pekeliling itu, larangan menerima atau memberi hadiah kepada pegawai awam jika ia berkait dengan tugas awamnya, manakala bentuk, amaun atau nilai hadiah itu tidak sepadan dengan maksud hadiah yang diberi.

Larangan ini merujuk kepada subperaturan 8(1)(a) dan (b) Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 (P.U.(A) 395/1993).

Hasilnya, kementerian menetapkan dasar mengenai pemberian dan penerimaan hadiah dalam kalangan staf. Ini ditambah Pelan Anti Rasuah Nasional (NACP) 2019-2023 yang dilancarkan 29 Januari 2019 bagi memastikan ketelusan dan akauntabiliti pentadbiran kerajaan.

Ketika era pentadbiran Pakatan Harapan (PH) terdapat satu rang undang-undang (RUU) Pembiayaan Dana Politik sepatutnya dibentangkan pada 2020, tetapi kerajaan PH jatuh pada hujung Februari tahun sama.

Dalam memastikan amalan rasuah dalam kalangan orang politik juga dibendung, semasa zaman pemerintahan PH, beberapa bekas pemimpin negara didakwa di mahkamah atas tuduhan melakukan rasuah yang dikategorikan di bawah pemberian dan penerimaan hadiah untuk tujuan sendiri walaupun dikatakan ia bagi tujuan parti politik.

Langkah memerangi rasuah dalam kalangan orang politik juga digerakkan kerajaan Perikatan Nasional (PN) melalui penerusan usaha kerajaan terdahulu, supaya RUU kawal dana politik dapat dibentangkan di Parlimen sesuai NACP 2019-2023.

Cadangan ini melihat kepada dasar sumbangan politik dalam kerangka undang-undang bagi mengawal sumbangan politik seperti dinyatakan dalam 1.2.5 NACP.

Malah, usaha ini diteruskan Jawatankuasa Kira-Kira Wang Negara (PAC) bagi menyediakan laporan berkaitan dasar sumbangan politik kepada kerajaan sebelum mesyuarat kedua penggal ketiga Parlimen ke-14.

Bagi memastikan kedudukan Malaysia dalam CPI bertambah baik, usaha digerakkan kerajaan hendaklah disahut seluruh warga Malaysia.

Perancangan rapi harus dilakukan bagi menaikkan kedudukan tangga CPI bagi menarik pelaburan asing.

Laporan Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu Mengenai Perdagangan dan Pembangunan (UNCTAD) 2020 dikeluarkan baru-baru ini, menunjukkan pelaburan langsung asing (FDI) ke Malaysia berkurangan dengan hanya jumlah pelaburan bernilai AS$2.5 bilion (jatuh 68 peratus).

Dalam kalangan negara ASEAN, Malaysia jauh ketinggalan berbanding Indonesia dengan jumlah pelaburan AS$18 bilion (jatuh 24 peratus).

Singapura berada pada tangga teratas dengan jumlah pelaburan AS$58 bilion (jatuh 37 peratus), Vietnam AS$14 bilion (jatuh 10 peratus), Thailand AS$11.4 bilion (jatuh 50 peratus) dan Filipina AS$6.4 bilion (jatuh 29 peratus).

Usaha kerajaan membasmi rasuah dengan pengenalan beberapa undang-udang termasuk RUU kawal dana politik amat dialu-alukan.

Peningkatan tangkapan kes rasuah membabitkan penjawat awam, orang awam dan ahli politik menunjukkan betapa seriusnya kerajaan melalui Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia (SPRM) menangani isu ini.

Adalah menjadi kewajipan kerajaan, orang awam dan ahli politik meningkatkan usaha bagi mencegah amalan tidak sihat ini.

Justeru, seluruh rakyat Malaysia sama ada penjawat awam, orang awam dan ahli politik mesti menjauhi amalan rasuah, musuh utama negara.

Penulis adalah Timbalan Ketua Pegawai Eksekutif Institut Kajian Tinggi Islam Antarabangsa (IAIS) Malaysia

Source: https://www.bharian.com.my/kolumnis/2021/02/781783/tingkatkan-usaha-perbaiki-persepsi-rasuah-negara

Isu pemberian dan penerimaan hadiah kepada penjawat awam dan ahli politik sering dibahaskan. Ia berkait rapat dengan “pulangan yang tidak sepatutnya”. Bagi penjawat awam, ia menjejaskan integriti seseorang sama ada ia bertindak berseorangan atau berkumpulan.

Kartel daging import yang kesahihan halalnya masih disangsikan kerana penipuan mereka dalam industri ini mungkin tidak berlaku sekiranya pegawai yang terlibat mengamalkan sifat integriti. Jutaan ringgit nilai kartel daging import itu menunjukkan betapa tinggi nilai sogokan “hadiah” atau rasuah mengikut kamus Suruhanjaya Pencegah Rasuah Malaysia (SPRM) yang sudah bertahun-tahun bersekongkol di kalangan mereka yang terlibat. Mereka ini bukan sahaja hina di kaca mata agama malah duri dalam daging yang merosakkan keseluruhan sistem kehidupan manusia. Masakan tidak, ribuan malah jutaan orang Islam tertipu yang kononnya daging tersebut halal tetapi hakikatnya tidak.

Maka persoalannya apakah pemberian dan penerimaan “hadiah” ini juga satu amalan yang tidak menjahanamkan sesebuah institusi termasuk parti politik? Apakah “hadiah” ini tidak sama dengan “hadiah” yang dimaksudkan dalam Garis Panduan Pemberian dan Penerimaan Hadiah dalam Perkhidmatan Awam melalui Pekeliling Perkhidmatan Bilangan 3 1998?

Menurut Pekeliling Bilangan 3 1998 tersebut, “hadiah meliputi wang, harta alih dan tak alih, kenderaan, tambang percuma, tiket loteri, saham, kemudahan perjalanan, hiburan, perkhidmatan, keahlian kelab, apa-apa bentuk diskaun atau komisyen, hamper, barang kemas, perhiasan, apa-apa pemberian, cenderamata, atau apa-apa benda yang bernilai yang diberi kepada atau diterima pegawai itu, isterinya atau mana-mana orang lain bagi pihaknya dari mana-mana orang dengan tiada balasan (without consideration) atau balasan yang diketahui oleh pegawai itu yang diketahui oleh pegawai itu tidak mencukupi atau mencukupi”.

Menurut Pekeliling tersebut, larangan daripada  menerima atau memberi hadiah kepada pegawai awam sekiranya ia berkait dengan tugas awamnya. Manakala bentuk, amaun atau nilai hadiah itu tidak sepadan dengan maksud hadiah yang diberi. Larangan ini merujuk kepada subperaturan 8(1)(a) dan (b) Peraturan-peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993(P.U.(A) 395/1993. Hasilnya, kementeri-kementerian membuat polisi mengenai pemberian dan penerimaan hadiah di kalangan staf .

Ini ditambah lagi dengan Pelan Anti Rasuah Nasional (NACP) 2019-2023 yang dilancarkan pada 29 Januari 2019 bagi memastikan ketelusan dan akauntabiliti pentadbiran kerajaan. Malah semasa zaman kerajaan Pakatan Harapan (PH) terdapat satu Rang Undang-undang Pembiayaan Dana Politik yang sepatutnya dibentangkan pada tahun 2020 tetapi kerajaan PH jatuh pada hujung Februari 2020.

Semasa zaman pemerintahan kerajaan PH, beberapa bekas pemimpin negara didakwa di Mahkamah atas tuduhan melakukan rasuah yang dikategorikan di bawah pemberian dan penerimaan hadiah untuk tujuan sendiri walaupun dikatakan untuk tujuan parti politik.

Bagi mengelak amalan ini, menurut Profesor Dr Azizuddin Sani, metod untuk mendapat dana politik boleh diadaptasi dari negara lain supaya parti politik berkenaan tidak ketandusan dana. Mengambil contoh negara Jerman, Akta Parti-parti Politik memperuntukkan bahawa setiap parti politik berhak menerima dana kerajaan mengikut pecahan tertentu berdasarkan kepada jumlah undi yang diperolehi dalam pilihan raya. Dr Ainul Adzallie Hasnul pula mengambil contoh di Amerika Syarikat di mana sumbangan dana daripada mana-mana pihak termasuk dari swasta merupakan satu pendekatan yang bagus tetapi ia perlu telus supaya tiada salah laku. Pendekatan ini boleh dimajukan ke Parlimen agar satu undang-undang khusus mengenai sumbangan dana politik dapat digariskan.

Dalam hal ini, Perdana Menteri Tan Sri Muhyiddin Yassin,  menegaskan bahawa beliau komited untuk memerangi rasuah dan akan meneruskan usaha yang dibuat oleh kerajaan sebelum ini agar rang undang-undang kawal dana politik dapat dibentangkan di Parlimen sesuai dengan Pelan Anti Rasuah Nasional (NACP) 2019-2023. Cadangan ini melihat kepada dasar sumbangan politik dalam kerangka undang-undang bagi mengawal sumbangan politik seperti yang dinyatakan dalam 1.2.5 NACP. Malah usaha ini diteruskan oleh PAC Parlimen bagi menyediakan laporan berkaitan dengan dasar sumbangan politik kepada kerajaan sebelum mesyuarat kedua Penggal ketiga Parlimen ke-14.

Keperluan kepada undang-undang kawal dana politik perlu diwujudkan segera kerana buat masa ini tiada peraturan sebegini diperuntukkan bagi ahli-ahli politik termasuk parti politik dalam mengawal selia sumbangan politik. Ketiadaan undang-undang ini boleh menyebabkan salah laku kuasa dan tiada kawalan terhadap apa yang disebut sebagai hadiah politik.

Perbelanjaan seseorang calon dalam sesuatu pilihan raya telah ditentukan dalam Akta Kesalahan Pilihan Raya 1954 (Akta 5). Seksyen 19 (1) Akta 5  menghadkan perbelanjaan RM200 ribu bagi Parlimen dan RM100 ribu bagi Dewan Undangan Negeri. Seksyen 27 (1) Akta 5 memperuntukkan hukuman ke atas mereka yang menyalahi undang-undang ini apabila disabitkan oleh Mahkamah Sesyen didenda tidak melebihi RM5 ribu dan tidak boleh didaftarkan dan disenaraikan sebagai seorang pemilih dan pengundi dalam mana-mana pilihan raya di bawah Akta 5 atau dipilih dalam mana-mana pilihan raya sehingga tamat tempoh 5 tahun dari sabitan itu. Sekiranya pada tarikh sabitan itu dia telah pun dipilih dalam mana-mana pilihan raya, kerusinya hendaklah dikosongkan dari tarikh sabitan itu.

Memandangkan Indeks Persepsi Rasuah ke-23 bagi tahun 2020 (2020 CPI) akan diketahui pada 28 Januari 2021, Malaysia menduduki tangga ke 51 dengan skor 53 mata pada tahun 2019 naik 10 tangga pada tangga  61 daripada 180 negara pada tahun 2018 dengan skor 47 mata. Perkiraan CPI ini ialah semakin kecil tangga yang diduduki semakin kurang amalan rasuah dalam negara tersebut. Negara yang kedudukan tangganya tinggi menunjukkan amalan rasuah sangat berleluasa di negara tersebut. Antara kriteria pengiraan indeks ini melihat kepada persoalan yang berkaitan dengan rasuah sektor awam ialah amalan rasuah, penyalahgunaan dana awam, penggunaan pejabat kerajaan untuk tujuan peribadi, amalan nepotisme dalam perkhidmatan awam, kemampuan kerajaan menguatkuasakan mekanisme integriti, kewujudan undang-undang perisytiharan kewangan, konflik kepentingan diri dan peruntukan undang-undang yang mencukupi kepada pemberi maklumat, wartawan dan penyiasat.

Denmark dan New Zealand menduduki tangga tertinggi CPI pada tahun 2019 kerana rendahnya amalan rasuah di dua negara itu. Skor yang diberi ialah 87 daripada 100.Kedua-dua negara ini memang terkenal dengan reputasi yang sedikit amalan rasuah di sektor awam dan swasta. Malangnya, negara yang dikatakan sebuah negara Islam, Somalia menduduki tangga terendah dengan menduduki tangga ke 180 dengan skor hanya 9 mata.  Sudan Selatan pula merupakan negara kedua terendah menduduki tangga ke-179 dengan skor 12 mata.

Ramalan bagi negara Malaysia untuk CPI 2020 akan jatuh kerana faktor ketidakstabilan politik, ekonomi yang lemah dan kurangnya governan yang baik.

Maka usaha kerajaan dalam membasmi rasuah musuh utama negara dengan pengenalan beberapa undang-udang termasuk rang undang-undang kawal dana politik amat-amat dialu-alukan. Ini kerana amalan rasuah adalah salah guna kuasa. Adalah menjadi kewajipan kerajaan dan orang awam meningkat usaha bagi mencegah amalan yang tidak sihat ini. Justeru itu, rakyat Malaysia terutamanya ahli politik dan pegawai perkhidmatan awam mestilah bertindak lebih kuat bagi mengekang amalan rasuah, musuh utama negara.

PROFESOR Madya Dr. Mohamed Azam Mohamed Adil dilantik sebagai Timbalan Ketua Pegawai Eksekutif di International Institute of Advanced Islamic Studies (IAIS) Malaysia

Bebas News 27 Jan 2021: https://bebasnews.my/?p=52771

11 Januari 2021 menyaksikan negara Malaysia menutup pintu Parlimen kepada 222 ahlinya. Badan perundangan di peringkat Persekutuan “digantung” fungsinya. Kuasa eksekutif diserahkan kepada kerajaan di peringkat Persekutuan dan Negeri yang memerintah sebelum proklamasi darurat diisytiharkan oleh Yang di-Pertuan Agong.

Dalam menjalankan tugasnya, Yang di-Pertuan Agong berkenan mengisytiharkan proklamasi darurat setelah mendapat nasihat Jemaah Menteri. Ini merupakan permintaan kedua oleh Jemaah Menteri setelah gagal dalam cubaan pertama pada 25 Oktober 2020. Kali terakhir seluruh negara berada di bawah perintah darurat adalah pada tahun 1969 rentetan peristiwa 13 Mei 1969. Sebelum itu, perintah darurat seluruh negara berlaku pada tahun 1964 kerana konfrontasi dengan Indonesia.

Sebenarnya proklamisasi darurat terpilih telah dimasyhurkan di Gerik dan Bugaya, Sabah pada 16 Disember 2020 dan di Batu Sapi, Sabah pada 18 Disember 2020 apabila berlaku kekosongan kerusi Parlimen dan Negeri wakil rakyat di tiga kawasan ini akibat kematian penyandangnya. Kesannya, pilihanraya kecil di tiga kawasan ini tidak perlu diadakan sehingga proklamisasi ini ditarik balik. Ini kerana mengambil pengajaran penambahan mendadak kes pandemik COVID-19 dalam Pilhan Raya Negeri Sabah pada 26 September 2020.

Sebenarnya, semua perisytiharan proklamisasi darurat yang berlaku di Malaysia adalah selaras dengan Perkara 150 (1) Perlembagaan Persekutuan. Perkara 150 (1) memperuntukkan bahawa Yang di-Pertuan Agong boleh membuat perisytiharan darurat setelah berpuas hati bahawa suatu darurat besar sedang berlaku yang menyebabkan keselamatan, atau kehidupan ekonomi, atau ketenteraman awam di dalam Persekutuan atau mana-mana bahagiannya terancam.

Perkara 150 (2) memperuntukkan bahawa Yang di-Pertuan Agong juga boleh bertindak sedemikian sebelum sebenarnya berlaku kejadian yang mengancam keselamatan, atau kehidupan ekonomi, atau ketenteraman awam di dalam Persekutuan atau mana-mana bahagiannya jika Agong berpuas hati bahawa kejadian sedemikian hampir benar berlaku.

Dalam hal ini, tindakan Yang di-Pertuan Agong tidak boleh dicabar di mana-mana mahkamah. Perkara 150 (8) (b) memperuntukkan bahawa mahkamah tidak mempunyai sebarang bidang kuasa untuk melayan atau memutuskan apa-apa permohonan, soal atau prosiding, dalam apa-apa jua bentuk dalam keputusan yang telah dibuat oleh Agong dalam perkara berkaitan darurat.

Isu yang dibangkitkan ialah bolehkah kerajaan minoriti yang keabsahan majoritinya menjadi persoalan boleh diberi kuasa eksekutif oleh Yang di-Pertuan Agong semasa negara berada dalam waktu darurat? Jawapanya ialah pertikaian ini tidak menjejaskan kedudukan eksekutif hari ini sehingga perisytiharan darurat tamat pada  1 Ogos 2021 atau lebih awal bergantung kepada laporan jawatan kuasa khas yang akan dibentuk bagi menasihati Yang di-Pertuan Agong. Meskipun begitu, mengikut Profesor Shad Saleem Faruqi, dalam menjalankan tugasnya, Yang di-Pertuan Agong boleh tidak menggunakan kuasa baginda demi kebaikan negara dalam membuat perisytiharan darurat sekiranya Perdana Menteri tidak mendapat majoriti ahli Dewan Rakyat di Parlimen.

Ordinan Darurat (Kuasa-kuasa Perlu) 2021 yang berkuatkuasa mulai 11 Januari 2021 telah masyhurkan oleh Yang di-Peruan Agong dan diwartakan pada 14 Januari 2021 adalah dibuat di bawah Perkara 150 (2B) Perlembagaan Persekutuan. Ia merupakan undang-undang khas yang dibuat di bawah Ordinan Darurat yang tidak memerlukan kelulusan Parlimen kerana Parlimen tidak perlu bersidang selama tempoh darurat kecuali ia dipanggil oleh Yang di-Pertuan Agong untuk berbuat demikian. Sekiranya tempoh darurat ini perlu dilanjutkan, ia perlu kepada satu proklamisasi perisytiharan baru bagi tempoh tersebut.

Antara perkara penting dalam Ordinan Darurat ini ialah kuasa eksekutif dan perundangan terletak ke atas perdana menteri dan jemaah menteri dalam menjalankan kuasa eksekutif persekutuan dan diberikan kuasa membuat undang-undang subsidiari. Manakala menteri besar atau ketua menteri dan Majlis Mesyuarat Kerajaan Negeri diberi kuasa eksekutif dan membuat undang-undang di peringkat negeri.

Hukuman yang dikenakan ke atas mereka yang enggan mematuhi tuntutan kerajaan bagi menyerahkan harta atau sumber boleh dihukum penjara sehingga 10 tahun  atau denda sehingga RM 5 juta atau kedua-duanya.

Segala tindakan oleh kerajaan atau agennya dalam melaksanakan undang-undang ini tidak boleh diambil tindakan undang-undang semasa Ordinan ini berkuatkuasa atau di masa hadapan.

Kecuali dipanggil oleh Yang di-Pertuan Agong untuk bersidang, Parlimen tidak bersidang semasa tempoh Ordinan ini berkuatkuasa. Tambahan pula, pilihanraya umum atau negeri termasuk pilihanraya kecil tidak perlu diadakan semasa tempoh berkuatkuasa Ordinan ini. Justeru itu, kekosongan kerusi di Dewan Negara seperti yang diperuntukkan dalam Perkara 54 serta peruntukan di bawah Perkara 55 di mana Yang di-Pertuan Agong hendaklah memanggil Parlimen untuk bersidang dalam tempoh enam bulan dari tarikh akhir persidangan sebelumnya tidak terpakai semasa tempoh Ordinan ini berkuatkuasa.

Persoalan timbul, siapakah yang akan memastikan semak dan imbang terhadap tindakan badan eksekutif ini semasa Ordinan ini berkuatkuasa kerana Parlimen tidak bersidang? Jawapannya, Yang di-Pertuan Agong mempunyai kuasa mutlak dalam mengamati segala tindakan oleh badan eksekutif kerana negara berada dalam keadaan darurat. Demokrasi berparlimen terhenti buat seketika semasa Ordinan ini berkuatkuasa.

Menurut Profesor Shad Saleem Faruqi, secara umumnya, apabila Ordinan Darurat diisytihar dan diwartakan, kesannya ialah kuasa Ordinan ini mengatasi kuasa undang-undang yang sedia ada dan ia boleh bercanggah dengan peruntukan undang-undang yang wujud. Dalam hal ini, sesuatu ordinan yang bercanggah dengan hak asasi dan melangkau bidang kuasa negeri, kecuali dalam hal ehwal agama Islam, adat Melayu dan undang-undang adat boleh dibuat semasa tempoh darurat. Ia boleh dilakukan oleh Parlimen sekiranya bersidang atau melalui permasyhuran oleh Yang di-Pertuan Agong dan diwartakan ordinan tersebut. Dalam hal ini, ia tidak memerlukan perkenan Majlis Raja-raja dan Yang di-Pertuan Negeri-Negeri.

Malah semakan kehakiman walaupun berasas kepada perlembagaan juga agak sukar kerana Perkara 150 (6) memperuntukkan bahawa tiada peruntukan dalam Ordinan Darurat terbatal walaupun bercanggah dengan Perlembagaan. Tambahan pula, Perkara 150 (8) menghalang semakan kehakiman ke atas Ordinan Darurat.

Memandangkan kedua-dua Dewan Rakyat dan Dewan Negara tidak bersidang apabila Ordinan Darurat 2021 diisytiharkan, Yang di-Pertuan Agong boleh bertindak mengikut Perkara 150 (2B) bagi membuat apa-apa undang-undang semasa tempoh darurat tersebut.

Adalah jelas bahawa kuasa-kuasa darurat di bawah Perkara 150 Perlembagaan Persekutuan memberi asas bagi membuat satu undang-undang khas yang kuasanya sama atau lebih tinggi dari perintah undang-undang yang termaktub dalam Perlembagaan.

Meskipun begitu, Ordinan Darurat 2021 perlu dibentangkan di Parlimen menurut Fasal 3 Perkara 150 Perlembagaan Persekutuan apabila Parlimen dipanggil bersidang oleh Yang di-Pertuan Agong.

PROFESOR Madya Dr. Mohamed Azam Mohamed Adil dilantik sebagai Timbalan Ketua Pegawai Eksekutif di International Institute of Advanced Islamic Studies (IAIS) Malaysia

Bebas News 19 Jan 2021: https://bebasnews.my/?p=52306

Malaysia is regarded by many as a quintessential state in which "prosperity thrives in diversity". Evidently, being one of the most ethnically and religiously diverse societies in the world does not stop Malaysia from being an essential regional economic player, and one of the most peaceful countries on earth.

In a famous quote, former prime minister Tun Abdullah Badawi proclaimed that "we do not want a situation in Malaysia where we have first-class facilities or infrastructure, but a third-class mentality".

Undoubtedly, the economic and infrastructural feats that Malaysia has achieved since the early 1990s would amount to nothing without an equally capable human capital to steer them. This central idea is reflected in Tun Abdullah's eight thrusts of human capital development policies:

a) To implement added improvement in the delivery system of education and training in order to remain qualitative and relevant with the need of time;

b) To strengthen the National School as the first choice school for the various races in Malaysia in order to promote national unity;

c) To narrow the gap in performance between schools in the urban and rural areas, that would include the upgrading of teaching quality infrastructure, facilities and the posting of experienced teachers to rural schools;

d) To develop higher learning institutions with an international level status, and to ensure that education and training at the tertiary level meet market needs;

e) To make available more opportunities and access to education and training and lifelong quality education at all levels;

f) Develop an innovative and creative society which has strong knowledge and ability in science and technology and the capability to acquire and utilise knowledge;

g) To strengthen national unity and develop a society with a progressive perspective, high-performance culture, noble value system and appreciation of tradition and heritage; and

h) To extend and orderly arrange forums, discussions and consultations between the government, private sector, parents and society in the development of human capital

In general, Malaysia has experimented with several nation-wide campaigns related to human capital-building. Among these are the Wawasan 2020 (1991-2020) campaign launched by Tun Dr Mahathir Mohamad which envisioned Malaysia as a self-sufficient industrialised nation by the year 2020, empowered by a balanced, modern, and competent society, but deeply rooted in local values; and the Islam Hadhari (2004) campaign spearheaded by Tun Abdullah Ahmad Badawi in 10 points, emphasising the role of Islamic thought in deriving theories of good governance and integrity across all levels of society.

The then Prime Minister, Datuk Seri Najib Razak, himself had introduced two programmes under his belt. First, was the 1Malaysia (2010-2018) programme that promoted working together beyond identity markers towards a shared vision of harmony, unity, and government efficiency. The second project was the TN50 (Transformasi Nasional 2050) initiative, which picked up from Wawasan 2020's deadline, and looked 30 years further with a special aim to sharpen Malaysia's global competitive edge in the spheres of economic development, citizen well-being and innovation.

More recently, the short-lived PH government (2018-2020) had introduced a policy campaign centred around socio-economic equality called the Wawasan Kemakmuran Bersama 2030 (Shared Prosperity Vision) in 2019. As the PN government took over in Feb 2020, this campaign was carried forward and its policies kept intact, citing the larger benefit for all Malaysians, especially in the wake of the Covid-19 pandemic crisis.

Collectively, these campaigns have directly or indirectly captured the various essential elements that define the Malaysian reality. These include, as many researchers have shown, a strong sense of socio-cultural identity, the indispensable role of religion, and the natural proclivity towards economic prosperity. Any model of human capital development that fails to appeal to these local dimensions or neglect them would risk a model that is incompatible, or worse, destructive to Malaysians.

This was aptly pointed out by Prof Rahman Embong, Malaysian sociologist, in his inaugural speech (July 20, 2017) as the principal fellow of the Malaysian Institute of Integrity (INTEGRITI). He emphasised the pressing need for any national model of integrity to be locally-tailored, organic and home-grown based on Malaysian ideals and realities. Merely transplanting foreign models that may have different values and moral references may unlikely be as effective as it was in their original socio-cultural terrains.

Prof Rahman reviewed several comparative models. The Greek temple model by Jeremy Pope, for instance, visualises the western ideals of integrity by having pillars representing societal institutions, which in turn support the roof represented by "the rule of law", sustainable development and quality of life. This model, however, does not offer much flexibility and turned a blind eye to the role of religion and its values – clearly grounded in western renaissance experience and history of organised religious institutions.

Another example is the Bird's Nest model which is built upon 'materials' or 'twigs' gathered from its near surroundings. The Bird's Nest model provides an illustrative metaphor on the importance of local resources as well as the need to organise institutions in an integrative manner. This updated model proposed by Charles Sampford provides flexibility and adaptability for societies to build their own model of human capital.

Prof Rahman eventually, came out with his own model for Malaysia, named as the sea turtle model. The sea turtle is an excellent metaphor due to several reasons: sea turtles are native to the Nusantara of which Malaysia is a part; they have a strong sense of direction throughout their inter-continental journeys; they are often associated with virtues such as perseverance, modesty, and longevity; and their struggle against the increasing threat of human avarice and destructive practices perfectly sums up the goals of integrity.

In this model, the shell represents the core values that need protection: the civil society, the family institution, and the community. The executive powers are the head; politics and economy are the front driving flaps, and religion and socio-culture are the guiding rear flaps.

In short, while models of human capital are bound to evolve and improve, what should remain as a constant principle is the recognition of local values and realities. This will ensure not only the feasibility of the model but also its effectiveness.

Dr Mohamed Azam Mohamed Adil is Deputy CEO, International Institute of Advanced Islamic Studies (IAIS) Malaysia;

Ahmad Badri Abdullah is Research Fellow at International Institute for Advanced Islamic Studies (IAIS) Malaysia

Wan Naim Wan Mansor is an Analyst at IAIS Malaysia

This article is dedicated to Tun Abdullah Badawi, the 5th Prime Minister of Malaysia, in conjunction with his 81st birthday on Nov 26, and updated from a version published in 2017

Published in: New Straits Times on Tuesday, 01 December 2020

Source NST: https://www.nst.com.my/opinion/columnists/2020/12/645885/human-capital-and-legacy-tun-abdullah-ahmad-badawi

Kemelut kesahihan siapa mendapat sokongan majoriti sebagai Perdana Menteri timbul lagi. Kali ini Ketua Pembangkang dan Presiden PKR, Datuk Seri Anwar Ibrahim, diterima menghadap Yang di-Pertuan Agong, Selasa lalu.

Anwar mempersembahkan bahawa beliau mendapat jumlah majoriti ahli Dewan Rakyat bagi membentuk kerajaan baharu. Sejurus itu, Istana Negara mengeluarkan kenyataan Anwar tidak mempersembahkan senarai yang menyokong beliau menjadi Perdana Menteri.

Kenyataan itu juga menyatakan Anwar perlu akur dan hormati proses undang-undang mengikut Perlembagaan Persekutuan.

Sejurus Anwar Ibrahim menghadap Yang di-Pertuan Agong, dilaporkan Tengku Razaleigh Hamzah juga dipanggil menghadap. Apa dibincangkan masih menjadi rahsia tetapi umum mengetahui Yang di-Pertuan Agong mahukan pandangan beliau yang sudah tentu berkait rapat dengan kemelut politik sekarang.

Apa menarik ialah surat Tengku Razaleigh bertarikh 25 September lalu kepada Yang Dipertua Dewan Rakyat, Datuk Azhar Azizan Harun menggesa undi tidak percaya dibahaskan.

Surat ini menjadi pengetahuan umum dan Yang Dipertua Dewan Rakyat menjawab surat bertarikh 29 September lalu bahawa usul persendirian Ahli Dewan Rakyat hanya akan diterima selepas selesai urusan kerajaan. Beliau juga memohon agar perkara itu dibincang dengan Menteri di Jabatan Perdana Menteri (Undang-undang), Datuk Takiyuddin Hassan.

Jumaat lalu, Ahli Parlimen Langkawi, Tun Dr Mahathir Mohamad mengutuskan sekali lagi usul undi tidak percaya kepada Muhyiddin bersama empat lagi Ahli Parlimen daripada Parti Pejuang Tanah Air (PEJUANG) selepas buat kali pertama pada Mei lalu.

Beberapa Ahli Parlimen daripada Parti Amanah Negara (AMANAH) turut mengutuskan usul sama. Ada juga Ahli Dewan Rakyat lain yang berbuat demikian. Ini menjadikan jumlah usul tidak percaya kepada Perdana Menteri paling banyak dalam sejarah Malaysia.

Berbeza dengan Malaysia, amalan usul undi tidak percaya pernah berlaku di Parlimen United Kingdom (UK). Sekurang-kurangnya ada dua usul undi tidak percaya kepada Perdana Menterinya yang berjaya pada abad ke-20, iaitu 1924 dan 1979.

Usul undi tidak percaya paling terbaru ialah pada 16 Januari 2019 apabila kerajaan diketuai Parti Konservatif berjaya mengekalkan kuasa. Namun, dalam sejarah Parlimen Malaysia, tidak pernah terjadi usul undi tidak percaya kepada Perdana Menteri diterima dan dibahaskan.

Cuma usul tidak percaya kepada Menteri Besar pernah terjadi di Dewan Undangan Negeri (DUN) Terengganu pada 30 Oktober 1961 dan akibatnya kerajaan PAS Terengganu tumbang. Hal sama juga pernah berlaku di Kelantan apabila Menteri Besar, Datuk Mohamed Nasir kalah dalam usul undi tidak percaya pada Oktober 1977 yang kemudiannya menyebabkan beliau meletak jawatan.

Berlaku rusuhan dan akhirnya Parlimen meluluskan rang undang-undang darurat yang meletakkan pentadbiran negeri Kelantan diuruskan kerajaan Persekutuan.

Umum mengetahui Yang di-Pertuan Agong melantik Muhyiddin sebagai Perdana Menteri ke 8 pada 1 Mac lalu walaupun mempunyai majoriti tipis selepas kerajaan Pakatan Harapan (PH) jatuh dengan peletakan jawatan Dr Mahathir pada 24 Februari.

Justeru, mengikut Perkara 43(1) Perlembagaan Persekutuan, Yang di-Pertuan Agong boleh menggunakan budi bicara baginda untuk melantik seseorang sebagai Perdana Menteri. Bagaimanapun, baginda hendaklah memastikan individu dilantik mendapat sokongan majoriti perwakilan dalam Dewan Rakyat di Parlimen seperti dalam Perkara 43 (2) (a).

Menurut Perkara 43 (4) Perlembagaan Persekutuan, jika Perdana Menteri hilang sokongan majoriti ahli Dewan Rakyat, kecuali atas permintaannya kepada Yang di-Pertuan Agong untuk membubar Parlimen, Perdana Menteri hendaklah meletak jawatan.

Apabila Perdana Menteri didapati tidak mendapat sokongan majoriti ahli Dewan Rakyat dan tidak mahu meletakkan jawatan, undi tidak percaya kepada beliau boleh dibuat di Dewan Rakyat. Sekiranya undi tidak percaya menunjukkan Perdana Menteri tidak lagi mendapat sokongan majoriti ahli Dewan Rakyat, Perdana Menteri hendaklah meletak jawatan dan menasihati Yang di-Pertuan Agong untuk membubarkan Parlimen.

Namun, mengikut Perkara 40 (2) (b) Perlembagaan Persekutuan, Yang di-Pertuan Agong mempunyai kuasa budi bicara dalam perkara pembubaran Parlimen. Baginda mempunyai budi bicara tidak membubarkan Parlimen walaupun dinasihati Perdana Menteri. Kuasa perkenan atau tidak terhadap pembubaran Parlimen adalah kuasa mutlak Yang di-Pertuan Agong.

Ironinya, Perlembagaan Persekutuan tidak memperuntukkan Yang di-Pertuan Agong boleh memecat Perdana Menteri. Justeru, Yang di-Pertuan Agong boleh menasihat seseorang Perdana Menteri untuk meletak jawatan sekiranya pada hemat baginda bahawa tidak lagi mempunyai sokongan majoriti ahli Dewan Rakyat.

Yang di-Pertuan Agong diberi kuasa dalam Perkara 55(2) Perlembagaan Persekutuan untuk memprorog atau menggantung Parlimen. Kuasa diperuntukkan ini adalah budi bicara baginda yang tidak perlu kepada nasihat Jemaah Menteri atau Menteri seperti termaktub dalam Perkara 40 (1) dan (1A). Kuasa ini tidak pernah dilakukan Yang di-Pertuan Agong dalam sejarah Malaysia.

Namun, dalam sejarah Parlimen UK, beberapa prorog diisytiharkan Raja dan Ratu. Contohnya, Raja Charles I pernah memprorog Parlimen pada 1628. Prorog paling lama dalam sejarah negara itu ialah pada Disember 1678 sehingga 27 Mei 1679 dibuat Raja Charles II.

Parlimen sepatutnya bersidang pada Julai 1679 tetapi ditangguhkan hingga Oktober 1680. Raja Charles II memprorog Parlimen sehingga 10 Januari 1681 bagi menghalang pemecatan beberapa hakim. Baginda membubarkan Parlimen pada 18 Januari 1681 dan memanggil Parlimen bersidang di Oxford pada 21 hingga 28 Mac 1681. Raja Charles II kemudian membubarkan Parlimen.

Prorog selepas itu berlaku pada 1831, 1948 dan 1997. Peristiwa prorog terbaru berlaku pada 28 Ogos 2019 apabila Ratu Elizabeth II memprorog Parlimen UK atas nasihat Perdana Menteri, Boris Johnson.

Prorog ini dianggap tidak sah dan tidak adil oleh Mahkamah. Mahkamah Agung memutuskan ketetapan ini pada 24 September 2019 dengan merujuk kepada kes Miller lwn Perdana Menteri bahawa prorog itu terbatal dan tidak sah dari segi undang-undang.

Akibatnya, prorog berkenaan terpaksa ditarik balik dan dianggap seolah-olah tidak berlaku. Melihat kepada sejarah di UK, agak sukar bagi Yang di-Pertuan Agong memprorog Parlimen Malaysia.

Meskipun mengikut Perkara 40 (1) Perlembagaan Persekutuan yang menghendaki Yang di-Pertuan Agong bertindak mengikut nasihat Jemaah Menteri atau Menteri, baginda mempunyai kuasa besar diperuntukkan dalam Perlembagaan Persekutuan bagi memastikan keadaan negara stabil dan aman.

Tanpa prejudis, mengikut Perkara 150(1), Yang di-Pertuan Agong boleh menggunakan budi bicara baginda menggantung Parlimen dan mengisytihar darurat bagi memastikan keselamatan, kehidupan ekonomi dan ketenteraman awam terpelihara. Ini demi untuk memastikan keamanan, kepentingan dan kesejahteraan rakyat umum terpelihara.

Kuasa kini di tangan Yang di-Pertuan Agong. Baginda akan menggunakan budi bicara dan pada hemat baginda apa yang terbaik untuk Malaysia mengikut acuan Perlembagaan. Daulat Tuanku!

Penulis adalah Timbalan Ketua Pegawai Eksekutif, Institut Kajian Tinggi Islam Antarabangsa (IAIS) Malaysia

Source: https://www.bharian.com.my/kolumnis/2020/10/743234/hak-agong-dalam-perlembagaan-jaga-kepentingan-rakyat-negara


Page 1 of 6